Неверојатно е како Македонија функционира. Неверојатно во какви противречности живее, а се плашам дека има многу малку луѓе кои ваквите нелогични тумачeња можат  да ги рационализираат.

„Борбата против корупцијата“. Оваа дефиниција мене ми звучи како некаков Ритуал – „Борба против корупција“,  ви звучи како ритуал?  Премиерот и Претседателот го мантраат овој ритуал: „Борба против корупција.“ Па имаме повторно Ритуал: „Борба против корупција“ ако e ден,  „борба против корупција“ ако е ноќ  – и толку.

Ако претседателот на Македoнија нешто каже (новинарите ме неривраат кога велат „Претседателот на Македонија ‘изјави’“ – тој не изјавува, тој кажува, зборува, говори, нели?), тоа мора да има некаква тежина, мора да има длабока и морална смисла. Мора да има некоја логика во неговото зборување, а ако пак претседателот е од владеачката  партија, тогаш ако неговиот говор  е климав, нејасен, нелогичен, последиците треба да ги сноси владеачката партија. Меѓутоа што се случува: нашиот Претседател на државата најавува, после  премиерот, разбира се –  сериозни борби против корупцијата и промена на името.  Гледате и сами, човекот нема некои посебни аргументи –  овие врвни приоритети на државава немаат  озбилни последници – кога велам „последици“ мислам на решавање на проблеми. Мрдање кон  напред?

Ако за момент ја отфрлиме централната власт, а знаеме дека постои и локална власт, тогаш и тие имаат некаква потреба од  „грцкање“, „мантрање“, „лушпње“, трлање“, „рендање“ итн. Ме разбирате? Ајде по ред.

Ако ја бараме целата слика ќе видиме како некаква „сивна зона“ да ни шета пред очите: се е некако  крвнички; лошо; желудечно;. Во здрава демократија или – ако е оваа  саглам држава најмалку  што  треба да се случи е  пад на владата, или да се изврши некаква реконструкција на владата. И најнормално би било кога тоа претседателот на државата ќе  го најави.  Ако Скопје како главен град, односно Скопје како главен град на цела Македонија во кој „живурка“ некаков „латентен“ коруптивен сурогат, тогаш велам, претседателот е тој кој треба да најави пад на владата или реконструкција на владата. Затоа што нема никаква борба против корупција или нема „влечење на напред“ кон  Европа и кон Нато.

Да  го парафразирам Маркс: „една работа може да биде трагедија, другата комедија, а третата и четвртата, петтата и  шестата  може да биде само потсмев кај граѓанинот“, што реално и се случува.

Мене искрено ми е жал што условно речено „мојот“ претседател го губи својот кредибилитет. Што да му праам сега – што не ја откажа кандидатурата? Или пак сега да почнам да го цитирам Рамбо Амадеус, веќе кога се отворив: „Невероватна је та ствар кад почне лова да пристиже како ти одма зине гузица на неке ствари. И колко год бесмислено зараѓујеш новац, толко га и бесмислено трошиш (во случајов со се претходно  – говорење безвезни безвезарии што немаат врска ниту со мене и мојата фамилија, а богами, нема никаква врска и со реалноста.).

Јас претседателот на мојата држава го замислував како човек кој јако малку говори, ама кога ќе говори – тоа мора да има силни последици.

А вака што: што живи мајка ние имаме постигнато со реформите, економијата, Европа, Нато, корупција, здравство, ајвари, сирења, јаболка, грзоје, образование…. Што бре?

Не е повеќе битно  за толку мал народ од само два милиони граѓни  дали владата ќе уапси двајца или тројца дилетанти или декадентни ѓубриња, проблемот е што јас повеќе  не верувам во овие институции. Не верувам како што и реков на самиот почетокот,  се’ се најавува ритуално: „Еве сега се живо ќе уапсиме“!. Како бре да поверувам на овие будалаштини кога проблемот е системски; како сега да им верувам на овие пораки?  Моето опкружување ми кажува дека во се она што ме убедува владата нема никаква врска со реалноста, како прво, а како второ, ужасно ме потценува со овие пароли и пораки. Првата „когнитивна“  ствар ми вели „Па со кого бре вие се заебавате?“ А потоа ме „удира“ депресијата и разочарувањето. Ај да бидеме малку возрасни:  Колку граѓани навистина веруваат дека владата може да се справи со корупцијата или пак  да ја однесе државава  во Европските перспективи?

Макс Вебер вели: „Кога еден цивил/граѓанин ќе види дека борбата е популистичка односно реторичка,  тој стекнува морално право да биде соучесник во самата корупцијата.“

Што прави еден градоначалник? Што прави еден директор? Што прави еден чиновник во бирократскиот апарат? Што прават сите овие луѓе на локално ново, надвор од врхушката кога ќе ги слушнат овие пораки од најголемите функционери на една држава, во случајов нашите? –Ништо, само добиваат „Бланко чек“ за нивно понатамошно  занимавање со коруптивни методи – совладување на ситни интереси потпомогнати од корупцијата – нивната единствена компетенција.

Со самиот овој општествено–социолошки импут, звучи малку парадоксално ама мислам дека функционира  – Господа функционери, продолжете да се корумпирате!

Има некоја смисла, нели? Устите на сите има се полни со Економската криза. Прашањето е: Во каква морална кондиција се наоѓа ова Македонско друштво за да може да ја преброди таа криза? Или било која криза? Мене ми паѓа на памет дека ние сме магнет за кризи затоа што ние сме слаби во таа условно да ја наречам „морална кондиција.“

Во рајот ќе биде се убаво, а дотогаш да му се препуштиме на „бранот“ на шовинизмот, расизмот, национализмот, реторичките војни и прдењето пред нашите  телевизори. И додека ние си живееме и ќе продолжиме да си живееме во „липа наша“, да не ја потцениме  втората екстремна десница која не е во власта – втората екстремна десница е како „бекап“ и се шета  по вашите  улици, стадиони, мава низ вашите плоштади, ви се заканува. За жал, наше е да одлучиме што ќе правиме.

Или пак, може на сите ќе ни биде поубаво во рајот. Поготово  ако е кучешки а не човечки.

Синојка го читам еден од најголемите филозофи на планетава, С. Жижек. Човекот, неспорно е,  фино се забавља, пишува рецензија за популарниот филм „Аватар“ кој досега има тро-цифрена заработка низ светските кина (тешки миљони). На самиот почеток на рецензирањето зборува за некаков холивудски марксизам. Читајќи го, некој неврон светна во мојата глава и си велам во себеси: „Како овој човек добро пишува. Како фино се забавља. Како е фино што може да патува низ целиот свет. Како е паметен. Како е ова, како е она….“

Пред  месец дена го погледав филмот „Аватар“ и да ви кажам дека не се инспирирав како Жижек. Напротив, ме тресна една тешка депресија и главоболка, некои оптимисти-болничари заедно со  докторска фела ме дојагностицираа: „Дечко, ти си во благ аутизам. Тешко е дека ќе се излечиш. Жив ќе останиш ама будала ќе шеташ“, што би рекол еден мој пријател со кого веќе не се гледам.

Имено, филмот е таков каков што е. Имате се што Жижек вели: инвалид, фантазмагорични луѓе наречени „Абориџини“, имате Американски индустријалци кои сакаат земјата на соништата да ја претворат во „коп“ во кој со багери ќе пронаоѓаат злато и слични трици, се во интерес на капитализмот, односно–империјализмот.

Ако е Жижек „горе“, а ние сме „долу“, има ли шанси да се проба, а еве ќе пробам – не велам не, – како е да се анализира еден светски филм и еден светски филoзоф „од долу према горе.“

Демострациите во Македонија се толку килави што е просто зачудувачки. Кај нас има разочарани луѓе на сите работни места, тргнуваjќи „од долу према горе“: млекари, лозари, земјоделци, непрофитни менаџери на „Цептер лонци“ па се до големите  фирми кои незнаат што да прават  со себеси, менаџментот и вработените – најразумно би било да и’ се продадат  на државата – и чиста сметка. Се некако си мислат дека наместо со пазарот, „најмудро“ е да се тргува со државата. Чиста сметка, а државата повторно на своето „работно“ место.

Гледајте, се сложувам дека од досега напишаното може да се почувствува  како да сум бесчувствителен, ама ви се молам: кога кај нас некои демострации вродиле со плод? Кога некои работници се избориле за своите колективни права? Кога синдикатите биле истрајни и кога до крај ги рефлектирале потребите на работниците: исплаќање на опремнина, навремена плата, топол оброк, превоз… Кога демострациите вродиле со плод а притоа  системот да се тресе и да ги полни гаќите?

Пред  дваесет или триесет години од минатиот век, сигурен сум дека сте гледале на интернет  како некој полу-свет стои пред портите на големите компании, до израз доаѓаат нивните згужвани лица, дебели стомаци и уште подебели мускулу;  обезбедуваат со палки во рацете и покварено ги гледаат  демострантите и полицијата. Значи, драги мои,  „Аватар“ нема да ви помогне во ништо. Капитализмот победи. Тој држи во шака се живо: судската, законодавната и извршната власт.  „Аватар“, односно  капитализмот е гад кој не сака никој да го предизвикува. Занемарете што 3Д Абориџините победија. Сигурни ли сте дека наскоро нема да има продoлжение во кое индустријалците–капиталистите  се будат од својот „гроб“ трипати повеќе разјарени, разбудалени и со крв во устите? Не очекувате ли втор дел на „Аватар“  кој ќе трае само 15-тина минути: ќе летаа по дрвја и карпи „расклинканите“ тела на оние симпатични животинчиња; раце и нозе расфрлани на сите страни, а оние идиоти на супер моќни машини смешкајќи се со пури во забите ќе го собираат целото злато за градење на еден „поубав“, побогат и 3Д свет?

Чекајте малку, драги мои, убави и паметни читатели, а уште поубави и попаметни читателки: мислите ли дека касапењето на телата е нешто брутално и нечовечно? Не. Не! И не!!

Имам роднини кои работат во приватни фирми, задишано и сo немир во желудникот ми зборуваат за себе и за работата која ја работат: константен мобинг, закани од газдата кој тесно соработува со власта, немање на топол оброк и немање редовни плати.

На сите состаноци газдата  им велел, пежоративно нормално: „вие сте амеби, вие сте мекотели, нема што да барате и да се буните, ако не ви се допаѓа – вратата е онаму. А, ако ви се допаѓа, колку е- толку е- ваше е.“

Ова се мои бедни желби, колку да си  знаете. Во едно друштво мора да има некаква „противтежа на стравот“, ајде така да го наречам,  затоа што едните до толку ќе се забудалат што другите секогаш, а може и засекогаш  ќе бидат потчинети амеби и мекотели.

А на самиот крај, би му се обратил на познатиот светски филзоф С. Жижек: друг пат те чекаме во Македонија, дојди вамо да го размрдаш системот со демострации и протести – прв ќе ти се придружам. Многу е лесно да се зборува за марксизам кога си седнат и се „плештиш“ со Лакан на Wall Street. А твоите пролетери, што нон стоп ги „бамкаш“  по твоите интервјуа, филмови и книги, имам нешто од срце да им порачам:

Пролетери од сите земји, ебете се!

Незнам дали сте приметиле како едно дете од 7- 8 години пишува? Тоа пишува, а богами и слика, на еден фин и едноставен начин нетрудејќи се на сила да постигне некаков ефект. Тие зборуваат за се што знаат, а потоа застануваат.

На овај начин јас ја доживувам приказната „Скопје 2014“. И мислам дека ние со овој спот не сакаме  да бидеме разбрани  дека имаме некаква намера  да ги потцениме нашите „идни“ туристи. Тие фино-лепо ќе си дојдат во 2014 год.  и ќе го посетат нашиот град; ќе се sверат во скулптурите на Александар, Никола Карев, споменикот на паднатите херои на Македонија, скулптурите со коњи на кои нашите племенити историски духови ќе можат, во  фантазијата на странците,  да втрчуваат-истрчуваат низ Портата на Македонија, а ние презриво, облечени по бермуди, ќе им се чудими на будалаштините на некаквите  луди Автсријци или Холанѓани.

Тоа што се вели за човекот се вели и за коњот: „Тој беше племенит коњ“.

Не знам што ќе се случува со Скопје. Ќе апелирам до градоначалникот Коце Трајановски најсрдечно и најпријателски, затоа што после овој спот „Скопје 2014“  мислам дека некој има пуштено плински гас во подземјето на улиците, и уште мислам дека тој се шири со апсолутна прогресија низ „шахтите“ покрај булеварите и помалите улички. И додека нашиот граѓанин, во 22 часот ја тресе престилката на која вечерал,  а во позадина свири милениумската песна на нашиот херој Тоше – „Кој ли ти гризе образи“, граѓанинот како во бунило да приметува, ама не е до крај сигурен,  коњот на Александар претрчува на Рекорд, а позади, на семафорите наспроти  Чичко Стоилко – седнат  Александар – мртов пијан се чепка во џебот и проверува  што останало  од него освен  тешкиот мермер?

Возможно е – фикцијата која ќе се прелее на „странците“ да не зафати и нас, граѓаните на Македонија: патриотите, горделивците, шминкерите, снобовите, алтернативците, (у)бразованите, безобразованите, неписмените, писмените, саркастичните, мртво- озбилните,  предприемачите, идиотите, налудничавите, лудите…. Ух, јеботе, зошто приметувам дека како и  вие да приметувате дека се надsира и споменик на некаква Психијатриска болница каде во дворот на институцијата има послано огромно шаторско крило а на нив поседнати луѓе со бели наметки… Велам возможно е. И тука веднаш застанувам.

Коце, друже, а зошто да не се посомневам дека ТИ со Авион-прскалица, пред да го пуштите клипот во јавност, немаш поминато околу Скопје и го имаш „попрскано“ целиот град? Да, да, „прдалицата- прскалица“ која наместо да прашите во Април покрај кејот на Вардар против комарци, ти може ја имаш пуштено уште сега? Или пак нервниот плин е толку јак што ваква нирвана е незапамтена во нашава поблиска, а богами и подалечна историска сондажа?

Во право беше баба ми: „Синко, глупоста и кичот немој никогаш да ги потцениш“.

„Секоја година од лош до полош гостин доаѓа во мојов локал“, ми вели еден газда на ресторан. Пред  да продлжам со муабет да ви кажам дека ужасно ме пиздат луѓе кои грубо моразлизираат околу тоа дали едните во угостителската сезона се полоши од другите во другата угостителска сезона. Ужасен е ваквиот фашистички менталитет на нашиот угостител делејќи ги луѓето на класи: пристоен- неприсоен; селанец – господин итн. Небаре се работи за некакви угостителски зелки: „оваа е тврда, а оваа е неузрејана“, и така до бескрај.

Граѓаните на оваа држава одат на летување или зимување кајшто  можат. Пиперките и ајворот во една, а патлиџаните и зимската салата во другата рака. Тоа е едната слика, а другата е: граѓани кои за една вечер оставаат по петстотини евра по ноќ.

Ако мене ме прашувате  треба под еднакво и средечно да се прифаќаат сите луѓе во сите угостителски објекти, во спротивно,  ако сте во моја близина, бидете сигурни дека кој и да сте угостител ќе ве испратам така сочно во пизду-лепу-материну да нема да знаете каде ви е главата а каде газот. Е, бидејќи „газдата“ (јебига, ова е феудален термин, „стопан“ исто така) беше мој пријател, му велам: „Што им нудиме преку целата сезона, добро е што сеуште ни  доаѓаат“.

На будалаштините никогаш крај. Ќе дојдам во 2014 год.  заедно со мојата фамијлија во Скопје. Ќе се качиме на главата на Александар; на самиот врв  ќе се постеле огромна плоча на која ќе има ставено маси и столеви. Ќе се врти скара, сланина и некој познат евергрин, а седењето ќе биде со закажување однапред. Значи закажуваш и чекаш; кога ќе дојде денот ти ќе се приближиш до скулптурата на Александар, а келнерот ќе ти фрли јаже кое ќе биде поврзано со газот на Александар;  во желудникот ќе има вградено „трака“ која ќе може да врти, а на неа ќе биде, благодарениe на моторот,  јаже  кое  луѓето ќе ги влече, еден по еден нагоре се до мермерниот тањир. Тамо,  на главата од Александар, луѓето ќе уживаат во пријатната атмосфера.

Луѓето што нема да можат да закажат ручек со својата фамилија, презриво чепкајќи се во носот, ќе гледаат нагоре посакувајќи оваа лакрдија воопшто да не се случеше.

„Ах, колку добар и племенит човек замина на оној свет,“ вели мојата балдска.

„И Блажко, мојот другар, драга моја балдске така велеше за својот коњ“:

„Ех, колку племенит коњ замина на оној свет.“

„Френд, како може твоите Фејсбук пријатели да станат мои пријатели?“

Срцето ми зарипа како лудо,  подрипнав од столицата и како во  шок почнав да се  потпирам  на sидот. Ќе се сложите дека е шокантно Мишел Уелбек да ви се јави така изненадно, нели?

„Како, како, те молам повтори?“

„ Како истите пријатели што ги имаш на Фејсбук да ми станат пријатели  и на мене. Слушнав дека ужасно досадно пишувале статуси, а кај мене вамо, во Франција, има недостаток од дрога, цигари не се пушат по кафани, детска педофилија на доаѓа во обзир, а порно касети не ми дозволуваат да гледам – докторот ми забрани поради шум на срцето, а богами ми забрани и да ејакулирам низ станот. Будала. Брате, помагај!“

„Важи брат“, му велам, „од денес го имаш мојот профил на располагање. Се ќе направам само ти да можеш да не почастиш со уште еден бестселер. Знаеш дека ние вамо, во Македонија ги обожаваме твоите романи.“

„Ма само нека ме отераат во депресија како што имам начуено. Ќе напишам  невиден роман“ се повторуваше големиот Уелбек.

„Океј друже Уелбек. Сметај дека работата е завршена.  Океј си фраер жими се“ и уште додавам, „немој да не си ми пратил покана за промоција“

„Немај мака, само да ме инспирираат твоиве пријатели, има да биде бомбастично кога ќе дојдеш. Ќе ја земеме и онаа хедоностичка будала Френдерик Бегбеде, наслушнав  дека одел на реката Сена и водел борби на кејот со кокошки. Ќе одиме тамо.“

„Океј Мишел, поздрави по дома и… човече, пасврдот и името не ти го кажав:

јусер нејм:  “Nenad Jovanovic“ (ова се со големи букви)

пасворд:

“курсетресеволаднавода“. (и ова со големи букви – CAPS LOCK)

„Поздрав, Мишел“!

„Поздрав Ненаде, легендо“!

Ако нешто ме пали тоа е овај блог (не трчајте со заклучоци, мислам на Блогот како форма). После „долго време пишување“, мислам некои четири и  повеќе години, сфаќам дека пишувањето е ужасно проклета работа. Незнам што е тоа ама има нешто во мојата душа, желудник ли, незнам, што ме тера да се „забодувам“ во  некакви, условно речено -  „проклети“ работи. Видете, да не бидам погрешно разбран: јас пишувам во кујна. Таа просторија е сува, нема влага. Супер е. Да  не бидам разбран дека нешто кукам. Десно од мене, на (не)цел метар е фрижидерот – отварам и поземам јадење – лево е WC – то, а тоа значи дека немам потреба да рипам преку маси, столеви и табуретки ако среде пишување ме повика „мојот  Бог“; позади мојот работен  стол се наоѓа чешмата, шпоретот и некаква сталажа на која има десетина пепељари. Пиејќи десетина кафиња дневно заедно со триесетмината мои верни другари кои некои Корпорациски велесили  ги нерекуваат „цигари“, јас пишувам. И не само што пишувам, ами се радувам како мало дете.

Ако на моите „лудости“ се насмевнат неколку десетици луѓе – тоа за мене претставува најголемиот идеал на некаква, условно речено  -апсолутна среќа. И видете, мене ми е ужасно добро во мојата соба; суво е, нема влага и не сум гладен. Значи повторувам: не сум за жалење.

Ја прегледував архивата на блогот и приметувам од оваа дистанца -кога сум бил добар а кога сум заебал. Не дека сега сум нешто посебно добар, и  мислам дека во 99% од моите пишувања јас би променил.

Веројатно тоа е природно? Сакам да кажам дека после четири и’  нешто години пишување на блог, сфаќам дека имам некое искуство. Знам дека можам да се ослонам на некои мои лични емоции.  Некои мои стравови. Пишувањето е „ужасно проклета работа“ затоа што кога сум  сам во своето „бунило“, фиксација или пак сам со своите чувства-емоции, ужасно ми  е потребно тие ментални флкутации да ги пренесам  на блог, а оттука ужасно ми е битно дали тие зборови и мисли живеат во реалноста.

Незнам, може се работи за некаква „невроза“ или слично, или пак, може се работи повторно за некаква моја потреба (како што всушност беше и кошарката!) – да работам работа која и неморам да ја работам?

Да скратам: ме интересира се, а покрај моите „приказни“, мене ме интересира вашата  реакција и дали тој мој живот, каков и да е, комуницира со реалноста. Ете тоа е зошто пишувам блог, може и малку го приопштив, ама сеедно, во кратки црти тоа е тоа што засега сакав да го кажам.

Зимно време, 2010 година, Македонија  заспана во својата тишина, далеку од светот; уште траеше средниот век, кога наеднаш: „Внимание, внимание! – ВМРО – ДПМНЕ  има маестрална доктрина! – Внимание, внимание!-  ВМРО – ДПМНЕ има специјална доктрина за своите граѓани! Рековме специјална? – Ма не, ВМРО – ДПМНЕ има маестрална доктрина за своите граѓани!“

Драги граѓани, Ви порачуваме да ни ја дадете уште еднаш вашата поддршка затоа што ние како здрава, храбра, на цели 22 старници образложена доктрина, ве повикуваме да не поддржите затоа што не би да инсинуираме, ама наслушнавме дека ни се закануваат некакви антилопи, леопарди, лавови, загари  а,  најмногу од се – страшната опозиција не кара да се справиме со нерешените  социјални случаи и останатата багра. Видете, ние сме свесни дека треба да им се помогне, и ќе им помогнеме, ама подоцна. Неможе се наеднаш, луѓе сме и ние, нели?

„Внимание, внимание!“…

Македонија е далеку од светот;  во длабок сон.  Државата  дреме а луѓето со начулени уши го следат шумот на  дневните слики и весници – интересирајќи се дали ќе има нешто опипливо и корисно по нивниот живот. Еден читател доцна во ноќта наслушна тешко оргијање:

„Премиере, нас Европа не не сака!“, како од пушка крикна вицепремиерот Ставревски.

„Знам Ставре, знам!“, одговара премиерот  разочарано.

„И затоа,  ќе се префрлиме  на Бог, и ќе се молиме!“

„А доктрината“?, заурла Ставревски.

„И доктрината Ставре, и доктрината. Таа  ќе ни биде како еден патоказ, едно сплотување на нашите маки историски, заедно со нашите уште помачни граѓани.“

Молејќи се така,  на Бога, премиерот му шепна на својот сопартиец:

„Знаеш Ставре, мене во училиште ме учеа да бидам добар христијанин. Да бубам книги, да не се жалам премногу, и во се да барам конспирација!“

„Имаш право драг и правичен премиере, имаш!“

И веднаш лукративно Ставре го стегна премиерот за рака, давјќи му сила, храброст, истрајност.

-О Боже наш, ти кој си на небеса, ти кој не раниш и ни даваша патоказ во животот;  дајни ум, храброст и  да истраеме во нашата борба.  Многу клети душмани ја навјасаа нашата преродба!

Оооо Боже! Оооо Боже! – избезумено урлаа нашите водачи.

Тука за момент, од чиста пристојност и домашно воспитание,  би сакал да ги оставиме луѓево на раат да се помолат на господа, а јас и вие да видиме дали има шанси нешто разумно и корисно да сработиме.

Најновата играрија на сегашнава власт е таа која наводно ни ја припрема „Њу Јорк Тајмс“, а тоа е дека сме биле 31- та  земја која е  топ- дестинација за зимување. Најпрво, најнормално -  Охрид е спомнат затоа што  е заштитен од УНЕСКО – итреци едни, во се бараат заштита. Нели гледате колку странциве се разумни? Видете, можно е се кај нас:  можеби  се плашат да не им ги земеме парите и после да им речеме дека нема доволно лежаи и топла вода,  со изговор дека „од оние скопјаништана дерман се нема“. Или пак ако дојде некаков Данец, по темпераментот и обичаите може да си помисли дека сме Руси, и да фати метла.

На скијашкиве терени или планини, сеедно, подраматично е. Бев, видов, посетив. Нема доволно капацитет  и оттука претпоставувам  изговорот би бил: „Кај се најдоа толкав голем број на Алпинисти сега со параглајдери  да слетаат тука?“ ;  „За нашине странци нема место, а не пак некакви далечни Норвежани или Холанѓани да сместувамe“, разумен е нашиот  угостителски домаќин. Исто така, зошто некој би се сомневал во тоа дека нашиот угостител нема  начуено од негов бартучед кој живее во странство, а тој братучет има начуено  еднаш одамна од неговиот вујко кој живее во Австралија,  дека и тие се валкани и несмасни – нека ни дадат прво пари, а после ќе ги сместиме по штали или легнеме во трактори, та нели сме сите луѓе, ќе се снајдеме некако.

На крајот на краиштата,  сепак тие не се дојдени на спиење, ваква убајна еднаш – ваква природа никаде.  И така до бескрај, заедно со нашиот фолклорен и гостопримлив менталитет.

Искрено меѓу нас, нема инфраструтура како прво, што има да се лажеме,  и како второ, што мора на секаква тривијална тема да се јавува нашиот премиерски визионер со изјава  дека „тоа е проект за странците кои во наредните десет години Зимските центри ќе блескаат“ – какви само брилијантни поенти, боже ме сачувај.

Гледајте, неколку пати сум ви кажал во моите блог пишувања дека имам 31 година и при здрава свест и чиста памет изјавувам дека потрагата по смисла и суштина е безвезна, луѓето што полнат четириесет и нагоре години немаат појма што прават.

Еве,  во погорното ви објаснувам дека кога се работи за државен трошок на „свакојак“ новинар -  нашата убава, мила и драга Македонија е претставена  на странците (читај: секоја факинг години, ама секоја!)  како нешто божествено. Како некаква бајковита  држава од кој жабите се претвараат во убавици, а штакорите – принчеви. А пак, како на филмска лента,  реалноста е таа која ги урива соништата  – се тресеа гори и планини, се роди глувче.

Денешниот весник толку ме попизди што веднаш го флив, а ова писание ќе биде објавено за неколку саати на блогот. Значи каде застанав, аха- да, го фрлив весникот, ја треснав нервозно последната голтка кафе и отерав се у пизду лепу материну.

Има некои денови како со боринче  да барате некаква логичност, некаква нормална и здрава подлога. Некако како да ви се чини дека е се  безвезно, сјебано. Со светов раководат слабоумни, неразумни, неквалификувани  и лоши луѓе. Ама за џабе го верглам ова. Можам  и до утре и до наредната година истово да го повторувам. Имам 31 година и потрагата по смисла и разум е беспредметна, залудна. Луѓето после четириесетата година навистина немаат појма што прават.

Затоа,  може и е најпаметно, како оние двајцана ВМРО- овски алхемичари,  сите заедно, да му  се помолиме на господа.

- Оооо Боже! Оооо Боже! Ти кој си на небеса, чувај не, оти се отеравме во мајчина.

Згодно е, неколку дена пред најлудата ноќ човек да се прошета по Скопје, сам. Да размисли, да седне на некој шанк како последен клошар, и да почне да сумира колку постигнал во годината и како во следната ќе се вади од страшните кредитни пиздарии.

„Каде?“

„Одам за Скопје“, и велам на жена ми,  „слушнав дека имало некаква  баба во Белинбегово која гледала на дланка како еден просечен македонец ќе се вади од опасните долгови“.

„Е мој Ненаде, а баш на почеток беше фин фраер. Ајде, јебига, оди“, здушно ми вели мојата драга и пушти вода по плочките,  за среќа.

Никогаш вакво нешто не ми паднало на памет. Ќе се сложите со мене дека е прилично блесаво во 21 век да се оди неколку стотици  километри кај некаква луда баба која знае да гледа на дланка. Некако потсвесно знаете дека се се’ тоа будалштини, но како поинаку? – свесни дека сите консалтинг менаџери подобро знаат како се раководи со државни пари одошто да  вадат од кал некаква  фамилија.

Собата на бабичката имаше кратки  завеси – цвекло боја. Веднаш ми текна на моите подоќњаци. Гледам округла маса со четири стола, сите столчиња различни (?) Во воздухот се слуша некаква тапа музика. Десно од мене некаква саксија, празна. Се вртам лево – костур од човек, ист скелет како оние од Медицински факултет. Ајде си велам, „може бабата е бивши форензичар“ и самоуверено седнувам на масата. Не поминува минута кога слушам тап и прилично груб глас:

„Како се викаш чедо мое? Кога си роден?“, од завесата излегува жена, на главата имаше црна шамија; седна, ме погледна и веднаш ја спушти главата удолу.

-3. 10. 78.

„Што 3. 10. 78?“ ми вели. – Па нели ме прашавте кога сум роден? и со подзамижано око се трдуам да и го видам лицето.

Ми сигнализара да и ја дадам дланката:  ме допира,  ја гледа, го движи показалецот по линиите кои живот значат.

Гледајќи ја така, во мојата глава се појавија слики  на „страшниот суд“.  Ја замислувам пред триесет години:  млада, убава, со бујна коса. Ја гледам со црвен руж на лицето, големи усни, бели заби,  бел фустан со фалтички над колената, стегната задница, силен брусхалтер изваден према напред… Ја гледам како се движи по улица и оддава силен и долг чекор на храбра и самоуверена жена.

„Госпоѓо, што се случува со вас?“

Ме погледна, веднаш ја тргна раката и повторно го спушти погледот удолу. „Ех, синко“, ми вели, „имав убав и згоден маж.  Почина.  Умре пред 30 години. Додека беше жив  секаде одевме заедно, многу се сакавме.  Јас од тогаш добив некакво просветлување и почнав да им гледам на луѓето на дланка.“

Ја ставив раката во џебот, извадив некаква пара, ја оставив на масата и метак да ме нема.

И сега доаѓа чуден момент. Што ми требаше оваа будалаштина? Ме опиваа некакви емоции на тага и радост. Имав искуство со некакава стара жена, која да бидам крајно искрен – ужасно полудела на стари години мислејќи дека има некаква моќ, просветлување. И некако знам дека жали по младоста, а не по мажот. Некаде прочитав дека кога едниот ќе замине, и другиот за брзо време заминува. Неможат еден без друг. Тоа е права љубов на двајца луѓе. А вака што? Тој починал  пред 30 години, а женава има просветлување?

Се спуштам удолу, фаќам правец кон центарот на градот. Се каам што правам  вакви глупости, ама сепак – се движам удолу.

Како може оваа баба да има толку непознавање? Свесна  дека не е повеќе млада,  ама зарем стварно мисли дека ќе се обогати од гледање на дланка? Движејќи се удолу гледам една кафана – и влегувам. Седнувам на маса…

„Да ги ебам и власт, и држава и све живо!“, урла едниот од тројцата  луѓе  седнати десно од мојата маса. Многу е лошо да се има толкав нихилизам уште на непорачано прво пиво. Палам цигара, мојата единствена оддишка, свесен дека во новата 2010 и неја ќе ја снема. Како да снемува се да му ебам мајката, ама сеедно, ја палам и почнувам да го сумирам мојот живот, моите успеси, моите неуспеси. Ми текнува на ужасните долгови кои никако немам ум како ќе ги вратам. А,  како да ги вратам,  кога во оваа држава има стотина слави, имендени… па нели една дражава е саглам ако сите луѓе живеат  од својот труд? Сеедно, продлжувам да пијам и пушам.

Просторијата беше во најмала рака -луда. Имаше црвени чаршави, дупнати со цигара. Соларници. Имаше лошо облечени луѓе со пожолтени бради и прсти. Над шанкот голем транзистор кој свири некаква неартикулирана музика. Сите вреват, шанкерот точи алкохол а ти имаш чувство како никој со никого да не се слуша. Како некакви еха, шушкања, насмасни довикувања, поместувајќи ги своите задници на столчињата, едниот,  десно од мојата маса, кој на почетокот пцуеше  против државата и све живо…

„Келнер, пуштај вести, седум е!“

Кога го рече ова, некако како да сфатив дека не постои човек кој не се плаши од пораз, од губење. Мислам го гледаш, сам, не се слуша со друагарите, забатален, пожолтена брада и прсти, зборувањето се претвора во мрмлање, а тој сепак бара да слушне  вести затоа што сепак, како да  се надева дека ќе слушне нешто што би можело да го извлече од бедата во која се наоѓа, свесен ама не доволно силен да повлече било каков потез.

„Келнер, пуштај вести, ќе ги кинат цигарите после нова година!?“

Знаете како?, ма знам, незнаете. Гледајте – си го платив пивото, станав и ниту лево, ниту десно – се упатив директно во центарот на градот. Земав такси, и право дома. Кога стигнав – ја гушнав жената а, таа се сепна – помисли дека нешто лошо се случило. И велам, „ти си будала штом ме сакаш, ама сепак – и јас  те сакам! – и ќе те сакам.“

Како да се уплашив од луѓето. Од бабата, од келнерот, музиката, нихилизмот…

Ако нешто му должиме на Адам тоа се три работи: животот, смртта и стравот од неуспех или, стравот од кредитните пиздарии.

Играв кошарка 14 години. Никогаш не ја земав за сериозно таа работа затоа што во нашево конзервативно општество под работата се подразбира ЦЕЛО работно време; работа од 8 до 14 часот или, од 7 до 15; значи кошарката за мене беше работа која не морав да ја работам. Е, тоа е работа, драги мои – работа која и немораш да ја работиш.

Целата приказна почна со Џордан а заврши со веридба. Ќе се сложите со мене дека сепак крајот на мојата кошаркарска кариера беше оригинален и уникатен?

Гледајте, не ви давам овојпат, како во претходните постови „седум“ аргументи а ниедо чувство – не! – сега ви давам еден аргумент а милион чувства (како за предновогодишно расположение). Значи овој пат одлучувам да не цицам аргументи од малиот палец, туку одлучувам од срцето да цицам чувства. Сакам да кажам дека така некако можам да ја опишам, како за последен Блог пост во оваа година, мојата кошаркарска кариера. Добро сега, не беше тоа инфраструтура каде можеш слободно да кажеш во американски стил: “им се заблагодарувам на мојот брат, мојата мајка, главниот спонзор А.Д ‘Рибарско дрштво и алкохолни дегустатори Перо Буката’ од Кавадарци, или пак на пример – А.Д. “Градските пијаници Миле и Божана со децата“ –не, неможам. Неможам затоа што како што веќе ви напоменав – инфраструтурата не дозволува(ше) за такво нешто.

Jебига, заврши, ама уживав во играта. Понекогаш се случуваше два часа пред почетокот на трениногот да појдам покрај некое дрво или некаква настрешница, ќе се потпрев и ќе ги sверев луѓето што одеа горе-долу; лево-десно; во некој нивни познат правец. Бездушно и покварено им се смешкав додека одеја некаде каде не сакаат да одат, а јас правам нешто што и неморав да го правам. Некако како да ги бранев логички закони на здравиот разум, или така нешто.

Кошарката беше работа во која се бараше шорц, пешкир, чорапи, патики и некаква торбица со лик на кожуреста топка. Врвот на играта, т.е. врвот на Кошаркарската „работа“ се состоеше во тоа време…, државата можеше да те однесе до пиедесталот на национален херој. Значи, ако си добар, сигурен сум дека ќе беше возможно, после мојата смрт, да бев закачен во некоја осмолетка во друштво со нашите најголеми анахрони- современици. Многу пати помислував: Зошто некој безвезен спонозор плаќа огромни суми на пари во „професионалниот“ спорт во Македонија кога може дури и со многу- многу помалку пари да вложи во рекреативниот спорт. Ем си платен; ем стимулиран; ем си во природа; ем се слободно правиш и се рекреираш од она што во моментот ќе ти падне на ум. Нели е тоа многу поблагородно, отколку да се р’ваш со некакви горостаси на кои единствената компетенција им се состои во биладање на сопственото тело?

А кој знае, можеби тогаш и спонзорите би престанале да ги доживуваат играчите како робови?

Ако наместо рекреација и уживање, ти од сопствениот дух правиш јако тело, кариерата ти оди во нагорна линија, ништо чудно и државата да почне да те тумачи погрешно; возможно е да те претстави во Национален херој. Не е тоа невозможно – има случаи кои го потврдуваат тоа правило. Па мислам видете, ако е тоа јако, силно и снажно, aко монозинството тоа го поддржува и на некаков начин се идентификува со тебе – херојот, се изнедрува логичко прашање: на дрвата и шумите и претстои загарантирана смрт! А, ќе се сложите дека од дрвата излегле многу јаки и продуктивни работи за целата човечка цивилизација: огрев, витрини за чување алишта, куќарки, дом за животни, хартија, струк и многу други „фалим те боже“ работи, оттколку јакиот дух за пумпање на мускули?

Пред некоја ден читам дека најголемиот Голфер на светот бил изневерен од неговата девојка. Мислам дека малава барала нешто што милионерот не можел да и го удоволи. Ужасни трач мисли ми се врткаат низ главата, но тука ќе престанам затоа што ќе оставам слободно да бидам демантиран – никогаш до крај не ги следам трач вестите што ги бомбандираат сите големи медиуми. Генерално се работеше за некаква секс афера. Се дигна огромна фама и луѓето почнаа да се сомневаат во моралноста и етичноста на професионалниот голфер. Но, кој може да ги обвини, наместо човештвото да вложува во рекреативниот спорт, тој злочест, расипан човечки дух, од се сака да направи пари.

Земете една полјана, на таа полјана вашата пра- баба, пра- дедо, вашата сегашна баба и дедо; татко, мајка, брат, вујко, стрина и останата фамилија се шетале со децении… потоа да речеме дека и целиот град се шетал со децении по таа полјана… потоа полјаната се претвора во парк, луѓето почнале тука да се запознаваат, да си разговараат, а некои луѓе ги среќаваат и своите први симпатии… љубови, и, после извесно време доаѓа некој голем и дебел индустријалец и одлучува таа површина која е наменета за прошетка, за рекреација, да ја направи голферски полигон кадешто некојси истрауматизиран голфер наместо да погодува тамо каде треба, погодува во самите дупки на природата.

Цивилизираниот свет нејверојатно му претстои пропаст. Тој е дива sвер… која секоја Нова Година убива, осакатува и изгладнува половина светско население. Од сите живи суштества само човекот е зол и окрутен. Тој нанесува болка и е единствен во таа емоција во која свесно или несвесно ужива.

Цивилизацијата ги содржи сите големи будалаштини на овој свет. Само пристојните луѓе се селат накај Нова Гвинеја. Тамо има прави луѓе, луѓе кои не се подложни на компромиси.

(текстот е веќе објавен на стариот блог на: 21 Декември, 2009 – 15:07)

Расправата околу патриотите и предавнците е безвременска. Пред неколку дена имав мала, или голема расправа на Фејсбук околу  тоа дали реалистите и метафизичарите можат под еднаков начин да ја спознаат реалноста. На крајот од преписката се повлековме и двајцата, јас со плус два коментара дообјаснување,  демек да го поразам соговорникот. Да му покажам дека не е во право, да го „уништам“ со аргументи кои ги нема (соговорникот беше од спротивниот пол).

Во претходните постови ви напишав дека имам искрена желба кон лузери. Исто така ви напишав дека себеси не се амнестирам од оваа квалификација. Имено, сакам да ви кажам дека имам некаква пора во мојата душа која ја глорификува глупоста. Ја става на некаков пиедестал на совршенството.

Жими мајка, уживам кога некој ќе истресе некаква глупост, кога некој ќе каже некаква слабоумна дефиниција а потоа во мене, како да ви кажам, се буди некаква душевна среќа, некако си велам во себеси: „Ех, баш е тоа убаво“; или, „Како може такво нешто да ти падне на памет“.

За да не ве држам во исчекување ќе ви кажам дека преписката беше со некоја професорка која се занимава со некакви студии, односно, учи постдипломци од кои треба да излезат некакви мозоци, паметни. Е сега, сигурен сум дека кога читате преписки на блогосферата, на фејсбук или на други социјални софтвери, сфаќате дека Разумните коментари се некако во смисла: „Апсолутно“ или „Ма, секако“; или „Нема тука дебата – се подрзбира“ итн. Но, глупавоста, верувам ќе се сложите со мене –  некако ве затекнува, ве сепнува, ве шокира.

Еве, гледајте – која е разликата  помеѓу блесавите и разумните? Кај разумните имате некаква логичка енергија која следи некакви нормални или методолошки закони, а кај бласавите, верувам дека ќе се сложите со мене – нема никаква логика на движење или пак некакви методолошки закони – глупоста е толку стихијна и центрифугална што било какво рацио не доаѓа во предвид.

Тоа е исто како да имате некаква луда баба која „кака“ во вашиот двор. Прво нешто што ви паѓа на памет е (логички!) да и направите WC како би се спасиле вие, а потоа и комшиите  од смердеата и фекалиите што бабичката ги прави. Или гледајте: влегувате дома, палите шпорет за да си сварите кафе,  а се уклучува казанчето. Пуштате компјутер, ви sвони sвоното. Уклучувате светло, се пали усисивачот, и така натака. Ме разбирате што сакам да ви кажам?

Во главата на глупавите едноставно нешто е криво споено. Верујте, животното искуство ми вели дека истиот неможе да сконта ниту каде е нештото, ниту како истото се добива. Генерално нема појма од ништо. Па и да сконта нешто, будалата нема појма како стигнал до тоа, затоа што будалата ќе наиде на некаква друга будала, а таа будала го носи до друга будала и така во круг.

Еве, најдете ми две исти будали? – Нема. Ги барам со боринче ама не можам да ги најдам. Оттука некако сум фин и љубезен со будалетинките. Некако ми се буди емпатија и разбирање, почнувам да сум разбран и љубезен, знаејќи ја логиката која ми вели:  тамо едноставно е нешто криво споено.

Еве, да се вратам на преписката: и велам на професорката дека мора Македонија да изгради здрави и прави институции, да може човек да заврши работа за брзо време, а потоа да оди и да и купи на жената хулахопки или да речеме – лустер со перки. Таа ми вели, повторно,  дека реалноста не може да осознае и ми цитира некакаков Невропсихијатар,  каде замислете, и тој вели дека Реалноста неможе да осознае, само што тој невропсихијатрот ми го вели на Англиски.

Потоа  јас повторно и велам дека ја разбирам  ама дека ќе мора малку да се социјализираме со сегашниот проблем што Грција ни го наметнува, и дека ќе мора да си ги најдеме интересите во целава приказна, а таа повторно ми вели дека се ужаснува од Институционалноста и е згрозена од Кафкијанскиот систем кој го поседува оваа држава.

Самата преписка беше прилично емотивно затоа што ние во суштина дрвевме за името и за идентитетот.

Таа нешто ми тумачи (име, идентитет, јазик…) а јас бев, како да ви кажам, како на раб да и кажам дека се што напиша дека во суштина „е курац од овца“, ама не и го реков тоа затоа што некако сум пристоен и мил. Некако ми е драга таа цела бидалаштина околу името на државава и идентитетот. Ќе се сложите дека само политиката има таква моќ да ве извади од кондури кога слушате такви безвезни работи.

Ќе се изгуби Македонскиот идентитет! – Па ви се молам, па што значи тоа?

Дали Романија го изгуби својот национален идентитет кога влезе во ЕУ?

Дали Германија го изгуби својот национален идентитет кога влезе во ЕУ?

Дали Бугарија го изгуби својот национален идентитет кога влезе во ЕУ?

Дали Шпанија…?

Дали Франција…?

 (…)

Овие аргументи кои ги изнесувам се будалски само за некојси конзервативен бирократ – ќе  се попизди за секунда – ќе му дојде да ми фукне чевла, како што ја доби Берлускони пред некоја ден, а мене ваквите будалаштини ми се прекрасни. Прекрасно и фасцинантно ми е тоа што политиката има можност да секој еден човек кој се наоѓа во неа може слободно да се однесува како дебил. Едноставно политиката има можност за таква рамка.

Ги гледам, не дека не ги гледам: ги гледам во скапи одела, во луксузни автомобили; ги гледам како се придружени со трокрилни телохранители,… значи ги гледам во најубаво светло! Потоа пуштам телевизија, тие почнуваат да зборуваат, а ти се чудиш како е можно овие луѓе да имаат завршено и осмолетка.

И после се, кога ги слушам како зборуваат за името, идентитетот, јазикот, економката криза, мене тоа, ви повторувам – ми изгледа супер. Ми изгледа супер затоа што ги гледам како меѓусебно и жолчно дебатираат  во идиотските – дебилни дебати и’ преписки и – сите уживаат во улогите како некакви имбецилни лакрдијаши.

Ако некои луѓе од утре натака почнaт да го бранат името, идентитетот, како да се справиме со Еконсмската криза, верујте – повторно се тоа некои стари, или нови будали.

Сигурно сте свесни дека покрај целата емоционална (не)писменост (не мора да е само егзистенционалната криза), во смисла на емпатија, здружување, пристојност, срдечното меѓучовечко поздравување, љубопитноста, духовноста (начитаноста),  комшиско помагање, комшиското оговарање (јал е трудна, јали има нов дечко, јал има нова женска…), досадните „предавници“ и „патриоти“, шпански серии и слични емоционални занимливости…, УМИРАЊЕТО во Македонија е една од најпрофитните и најзанимливите професии.

Имам 31 година и морам да признаам дека јас живеам со другиот во мене. Тоа е човек, како што вели жена ми, „што мислеме, што испадна“. Човек кој пуши цигари по кутија и- пол секојдневно. Наутро се буди со нај-идиотскиот аларм кој воопшто е вграден во било кој телефон на планетава, барем така вели „другиот јас“. Човек кој облекува пар тренерки и не дава да се перат со месеци. Човек што секое утро оди во купатилото и гледа исто: едното око си е на место, другото го нема никаде. Подоќњаците имаат некаква „цвекло“ боја, оштри  линии се појавуваат под носот и образите, а лицето е потполно бело. Се пипка „другиот во мене“ со дланката  за да измери дали сеуште е живо телото, или пак  сеуште сонува.

Потоа  „другиот“, заедно со телото оди да се тушира, да јаде, да пие кафе и да в’ чади по четири до пет цигари со едно кафе. Ги врти сите утрински канали (мајфејворит – дечкото на Канал 5 со чашата во рака што на секое мрмла: „Мх! Мх! Мх! – демек му дава одговор на некој пензионер кој се јавил само да праша дали часовникот на телевизијата е пропорционален со часовникот на А1 телевизијата – демек, повторно некој лаже? – и саат неможе чоек да намести во оваа држава а да не се посомнева во неговата точност,  ќе си помисли пензионерот).

Ако добро приметувам и ако сум елементарно консеквентен за своите однесувања и навики, тогаш ви тврдам дека ниеден пазар, односно либерален капитализам нема да се заинтересира за моите производи. Еве на што точно мислам.

Пред неколку  дена  дојде мојата мајка да види како живеам. Сосема случајно, скривајќи си го својот „идентитет“ – жената го откри моето лице на „другиот во мене“. Како човек кој ме створил, жената  се исплаши. Јас – телото, односно „другиот во мене“ се претворил во човек  кој ги скрка сите прдобивки на либерлниот капитализам. Човек кој е зависен од сите вишок на работи:  игрици, сурафње на интернет по цела ден, чатање на МСН и гледање „голи“ цицки на Фејсбук.

Значи жената затекнува еден 31 годишен адолесцент „кој не е свесен“ за својот живот и одговорноста што истиот ја носи.

Јеботе, ако целиот живот го бараме „сопстевното јас“, и ако го најдеме, што ако тоа „јас“ – новото -правото – вистинското – мене не ми се допадне? Што ако не и се допадне на мојата жена? Што ако веќе го нема она шармантно дрекање „што мислеме што испадна“? А, што ако го снема она гушкање од кое и птиците би пропеале?

А што ако моето ново јас почне да гласа за Љубе Бошковски со неговото вистинско ВМРО, или пак, она на Груевски  Вмро – ДПМНЕ? (колку ги има кој ќе ги знае). А што ако моето ново јас почне да навива место за Работнички,  за Фени Индустри?

Јеботе на квадрат. А што ако моето ново јас почне да не’ пуши цигари и почне да облекува нови и чисти тренерки? А што ако место цигари и кафиња почне да јаде здрава и вегетријанска храна? А што ако наместо моето секојдневие, „другото јас“ почне да делува како некаков идиотски јапиевец кој работи во Стечајно претпријатие а сонува за Wall Street? А што ако „другото јас“ посака нова драга која има силикони како Цеца?

Откако мојата мајка си замина, прашањава со денови ми се врткаа низ главата. Мислам дека не е толку од критиката на мајка ми колку што имам преостанато време за живот.

Гледајте, имам 31 година, ако имам среќа ќе живеам уште толку. Значи, не велам дека сум во некој климактериум, само некако мислите ми удираат, ме дрецкаат, незнам.

Сте го гледале филот “Family Man” со Николас Кејџ? Тоа е онаа криза на средни години која некако ви ја распарчува плуќата и која ве прави секојденевно да се преиспитувате за своите постапки, идеи и работи. Тоа е исто како кога чувствата ви лутаат по туѓи играчки, приказни и насмевки. Чувства кои само за момент ве тераат да бидете „богатиот Николас“ кој млати огромни пари, врти опасни женски, вози скапи коли и има секогаш насмеани соработници.

Тоа е  романтичарската страна на мислите на „другиот во мене“, но, видете: баш ми е супер да си имам по неколку лица, или да бидам „споен“ од неколку луѓе кои се озборуваат меѓусебно,  како што еве, практично ви објаснувам како тоа го замислувам типкајќи ги овие букви и озборуваќи го „другиот во мене“. Па и работите нека се погрешни што ги правам, па и истите да продуцираат нови пиздарии и срања, сигурен сум дека ќе можам да се носам.

Единствено ми е жал e што некои луѓе ги повредив, тоа ми е искрено жал. Себеси ниту се жалам а ниту се штедам.