Позади секој човек постојат афирмативни години, едните најчесто се обликувани од околината (тука мислам на државата), а другите најчесто се обликувани од семејството (тука мислам на “ориенталниот патерналитет“.). Имено, ако променливоста на светот се споредува со ефектот на громот, бидејќи и вселената управува со громот, односно вселената се управува со него, ајде да видиме каде е нашата Цивилизациска позиција на “вистинското“ сознание за битието, вклучувајќи го и човекот.

Како што ви реков, после ЕК (Јевропската “драфт“ верзија на Јевропската комисија – правец во кој Македонија мора да се движи!) државава сакале-не сакале, на некaков себесвојствен начин  “се развива“  пред нашите очи, па овие денови на долго и на широко се’ создаваат нашите патишта и животи  во таквата држава, да-бо-ме!

Животот  под  ваква  груевистичка номенклатура претставува јалов, штетен и губитнички не само во практична туку и во реална смисла, и во пркос на сите патетични прокламации – ваквата “државничка“ политика ни создаде живот на вечни нихилисти  – живот забиберен   под   маската на “политиката  на одговорност“,  а  таквата политика кога-тогаш  ќе се судри со сопствените лимити, односно – ќе се соочи со неизбежните консеквенци на „стореното“.  Груевски  и’  целата негова братија  сoздаде  една психотична ситуација во секојдневниот живот (а тоа го знам затоа што  сум жив!), така што со помош на Вербалната телевизиска пропаганда уште и создаде  насилие низ улиците: „Тепај го ближниот свој“ секако, во одбрана на идејата за изградба на црква на плоштадот во Скопје; понатаму  -  препораките на Европа отсекогаш биле да се разбере, ако се сака да се влезе, што точно  значи дискриминација и тортура од едно на друго човечко битие, но –  не!  Нам ни се случи убиство на младо момче со име Мартин Нешковски, а и не само Мартин, секојдневно се случуваат  и’  други лудила низ  локалните ендемски “подруми“  кадешто едните, но не и сите – влегуваат како  мејнстрим информациja. A по патот се е темно, опскурно  и м(р)ачно, пријателче!

И се е темно затоа што душата ти ја прават да биде посеана со сомнежи. Затоа што  само ако  интуицијата на индивидуалното е вистинита, фактот дека истовремените причини имаат истоветни последици е становиште кое тешко се докажува. Едно те исто тело може да биде студено или топло, благо или горчливо, влажно или суво, на едно место – но не и на друго. Сакам да кажам, без да завивам некакви алегорични трактати, имено -  трагикомичната и карикатурална  политика на лумпенпатриотизмот, до душа малку модифициран, не фрли сите во “Европски банкрот“. Имено, кога светот и Европа ти објаснуваат шест години дека има само еден извор  и два потока  – ти како по инерција го фаќаш оној полошиот, потокот  кој води кон Исток и кој реално и не’ постои – и потоа се прашуваш зошто ја живеам синтагмата  –  “пријатељу, пријатељу, марш у пизду материну?!“ (Р. А.)

„Тешко е“, би ми рекол Груевски.

„Те разбирам човеку,  тешко е! “, би му возвратил, „но зошто до-бога не се повлечеш и почнеш да се занимаваш со полесни работи?“

„На пример?“ би ми рекол Груевски.

„Па што знам, продавај пилешки батаци или свински полутки?“ би му возвратил.

Ма,  се шегувам! Знам дека десничарскиве “реформатори“ со се сета полу-писмена камарила ги заволе за Европа и правилата  по кои треба да се игра една “билатерала“. И тие знаат дека јас знам, ама не ми кажуваат – курназите! – секоја ден исчитуваат по една книга за Европските интеграции:

„Роле, што мислиш, заебано е, ама ќе им блебеме матер!“  а колегата Боле возвраќа  со аналитички Дух, оштар и’ како низ пушка: „мене  сето  ми е  проучено, Роле!  Се е тоа завера – ЦИА, ФБИ, Амерички дупелижачи и така тоа“, со сигурност констатира колегата Боле, и наведнувајќи се зема од лимените  пива – „глуб!“, „глуб!“, „глуб!!“, а  погледите на двајцата – амбициозни,  насочени   директно  кон Млечниот Пат.

Имено, има ли крај на оваа приказна? Нема. Се’ се  шири и се’ се продлабочува на сите страни. Наутро, министерот Тодоров,  ќе го изненадува Здравството со најави за бркање, а кога тамо ќе стигне: „Шалааа  мала бре луѓе, што сте се испаничиле – нема бркање! Нели гледате дека камермани имаше?!“    државнички министерот ќе ги смирува  вознемирените;  За време на ручекот – Лустраторите-инквизитори ќе формираат тела во кои „под лупа“ ќе бараат политичко-идеолошки „предавници“; За време на  вечерата  ќе гледаме како теоријата се претвора во пракса – во собрaнието секојдневен “Терор на Мнозиноството“ – дигање на рака и два прста, па ајде преброи: 1 (еден), 2 (два), 3 (три)… Тонч! Изгласано!

Таков е драги мои „падот во материјализам“ на Груевизмот; оттаму ја сркаат чистата мобилизаторска техника на пљачкосување и потпалување на страсти, а партизираната администрација,  судии, медиуми,  граѓани, Човекови Права (што е пак сега тоа?…)…?

Еее  Боле мој, кога ќе тргнеш по таква дива стаза нешто те тера да не’  застанеш, дури и кога ќе биде покорисно за тебе отколку за другите.

Неосвестеност

Се’ гледам себеси: седам во фотеља како четиринаесетгодишњак а на нозете имам патики „џорданки“; несвесно блеам во телевизорот на кој рипа и скока ужасно свесниот и физички доминантниот кошаркарски гигант со број 23. Тој разигран – јас скаменет. Гледам и неверувам – ги носиме истите „џорданки“. Неговите разиграни, а моите скаменети. Дрибла лево, дрибла десно, на него излегува Стоктон а овој со брилијантен ролинг од триста-шеесет степени го изминува малечкиот плеј на Јута и монструозно ја забива топката во кошот. Враќајќи се во одбрана некој гледач од првите редови извикува: „Еј Џон! Наредниот пат најди си некој со своја висина!“ „Машината за кошеви“ ги слушна овие иронични зборови и веќе следниот напад ја закуцува монструозно топката во кошот преку највисокиот играч на Џезерите. Публиката полудува а овој оди до гледачот-конзумент, и му вели: „Дали ти беше доволно висок?!“ Имено, ниеден кошаркар со кој сум играл не ми се пожалил дека Мајкл Џордан го одвраќал од интелектуалните и уметничките способности за да во текот на сопствента кошаркарска професија играчот сфати дека се наоѓа во средиштето на шпекулацијата со човечкото тело.

Големо промаршување

Проблемот настанува кога сфаќаш дека времето во кое си ја поминал адолесценцијата најважни ти биле славата и парите. Некои луѓе тоа го нарекуваат амбиција. Доволно беше „локалците“ да погледнат и да рашират: не промаршува; многу е добар; има нешто во ова момче; интерпретациите допираат до твоите уши – секогаш погрешно тумачиш, средината те прифаќа и тоа ти  е сосема доволно за самиот да се убедиш: не ја сакам славата и парите – јас сум скромен – сакам само да ја усреќам мајка ми и’ да и овозможам патување во Москва и’ да и купам лисица околу вратот. После шестнаесет години, ако ја прашате мајка ми, ќе рече: „Уште од малечoк беше амбициозен и остроумен“. А, ако ги прашате локалците, со сигурност ќе ви речат, „големо промаршување. ГОЛЕМООО!“

„Не постои насилие над општото, како што мислат некои министри. Постои само насилие над луѓето и другите свесни и живи битија. Ако се скрши прозор тоа е насилие над оној чиј е прозорот“ (Владимир Глигоров)

Пред неколку дена, а тоа го знаат и малите деца (веројатно тоа е нивна еднинствена „играчка на интерес“?), се конституира стaро-нова влада. Добро, знам каде живеам и прилично знам со што се сум опкружен, па ќе кажам дека немам никаква илузија дека ова се старо-нови шибицари, „лежи мешко да те полнам“ и останати „празни денови“ кои Македонија ќе ја тераат во пропаст од едноставна причина: не умеат подобро.

Ние овде си имаме работа со опасни и бесскруполозни пучисти кои како што гледате нема многу да бираат реторика и сретства за да ги минираат шансите Македонија да зачекори кон Европската унија и да заврши лебдењето околу орбитата која слободно може да се нарече “Оргазнизирано Лудило“.

Оргазнизираното лудило во разни теориски контексти како политички „акт“ на оваа власт се преведува на следниов начин се со цел да се’ протресат разните мистификации кои се цел на тумачење: лоша поезија, кретенско „мудрување“, неписмени „дупеглавци“, лошо образовани опскуранти, секојдневен фашизам, ендемска сиромаштија и не пензионирани генерали и офицери и слична братија. (С. Басара)

Синојка, преку мојот Фејсбук профил напишав еден мој личен „аксиом“ кој имам впечаток дека го живеам: „Драг пријателе, да споделам нешто со вас: мислам дека живеам еден “аксиом“ каде што имам впечаток дека овие луѓе на власт се’ навистина ‘кретени’. Значи ли тоа дека ако не се сложувам со нив, дека нема да можам ништо друго да работам? Значи ли тоа дека ќе ме зачукаат инспекции само ако за момент се обидам да почнам нешто да работам? Максимата е дека ова друштво овие ‘идиоти’ на овој или оној начин го обликуваат, така што нивните граѓани не им преостанува ништо друго освен да станат насилници, неработници…, да бидат безочни?! Се така си мислам. Ќе те остават да се убедиш дека ‘тебе не ти припаѓа ништо по регуларен пат’, и тебе (мене, нa сите нас) не’ ни преостанува ништо друго освен да бидеме бахати, луди, да се тепаме, да се закануваме и’ едноставно да влеземе во разни лудила. Е на тоа оваа власт нас не учи. Тоа е ДПМНЕ. И уште мислам дека оваа власт овие контури и овие саморефлексии не ги разбира. Она само се чуди зошто се луѓево такви какви што се. Незнам…

(…) „Незнам… Велам, тврдам – многу се злобни! Лукави се – ама на долг рок се ‘кретени’. Ќе направат (како што прават) опасни штети. У пизду матер ќе не отераат (простете на пцовката, може има некој со нежен желудник) и после пак ли ќе се вадат на Економска криза? Па секојдневно врескаат луѓето дека секојдневно ги  притискаат нивните мали и средни претпријатија со разни давачки,  само за да можат да го полнат буџетот. Па што не кажат дека се Банкрот? Па не сме бе магариња, бре!“

И што сега да си помислам? Па луѓе, тие сето ова го прават намерно. Ги разбуричкаа најниските страсти на граѓаните, низ медиумите го раширија нај-гнасното дефамирање кон неистомислениците, кон поинакумислечките и различните, и секој еден со три чисти во главата знае дека сето ова нема ништо добро да и донесе на оваа ужасно несреќна и неуспешна земја; и тие што малку гледаат  гео-стратешки (Гео-стратешки – Еј, па каков е тој збор?) успеваат да го упропастат – ќе ни требаат ли некои пријателства од страна?; и А1 телевизија ја клекнаа на колена, ја уништија,  за Сител да го земе на „луциден“ начин терминот од 19. часот? Ма не, се е тоа смислено.

Нивната намера е јасна и недвосмислена: узурпирај, киднапирај ја Македонија, спроведи страво-влада на Антиевропско малцинство, и “раскај“ брату по опозицијата и сите оние кои се твои неистомисленици односно, оние кои ти зборуваат во крајна линија на еден поинаков јазик – новоговор, бре, братијо!

Значи, онаа старо-нова влада со се сето нивно гласачко тело пушти јасна порака: сега ќе видите што ќе ви правиме; сега ќе видите „чија нана црна вуна преде“. А на кого тоа мислевте? На Американците? На Европа? На Словенија? Не бидете блесави: мене, нас, на сите оние кои се на другата страна, проевропскиот мнозински дел од земјава Македонија, и против никого друг.

Никола Груевски сакаше мандат и го доби мандатот, е сега треба да направи сериозно кружење и да го неутрализира секојденвниот “политички“ олош и да ја придвижи земјава кон Европската унија, што значи – да направи сериозно мрдање на навигацијата. Дали Груевски може да ги послуша овие “ѓаволски работи?“ Немам појма дали може, ама знам дека мора. Во спротивно ќе биде одговорен за најголемиот пад на Македонија во поновата нејзина историја.

Во меѓувреме, останате будни, драги читатели, следете, читајте новини, веќе кога основните културни ресурси ни ги одзедоа: купување на книги, хигиена и патувања, без притоа да се запрашаме “чије мајче овој пат црна вуна ќе преде“.

Пет години бизарен и “постмодерен“ тип го убедува граѓанството дека неговата несвесна фикционализација е единствената  реалност во Македонија, која треба и мора да му се претскаже на граѓанинот.

Имено, вреди да фрлиме око на петгодишното владеење на Груевистите од еден поинаков агол.

“Константата“ 24/7 на почетокот од владеењето беше примена со некаков стремеж и воодушевеност, така што уште на самиот почеток почувствував сомнителни цивилизациски контури; испегланото одело и претставување на некаква наивна фаца, “Македонскиот Марло“ беше примен совршено озбилно но, во контекст на јасна и присутна опасност. И како таква, Груевски на почеток не беше ни добра ни лоша вест, секако, во зависност од конзумерскиот цинизам.

Во текот на петте години  се случија некакви кадровски промени (во кои се изредија и некои потполно бизарни ликови). Груевски нурна кон кадровско “народно“ весеље: постави луѓе кои во некои претходни ситуации зградата на владата можеа да ја видат единствено од перспектива на – кравјарник.

Се сеќавате на А. Спасеновски министерот „во милион ресори“?: оштар поглед, стамено лице; овој префинет господин чија етичка задача беше да не претставува пред останатата човечка цивилизација во “автентичен“ дух. Но, секако, тоа не е се: замислете ја оваа ситуација која безброј пати ни се случи во изминативе пет години од владеењето на Груевизмот: петчлена делегација оди во странство; нашите “хумани ресурси“: А. Спасеноски, министерот Наумовски, А. Милошовски и В. Ѓорчев. Дечкиве позираат на некаква слика, со цел – стратешки интерес на земјава, кезејќи ни се од некоја руска или проруска вукојебина.

Ги гледаш како весело се черечат низ фотографиите додека водата клокоти по масите. Репрезентативен петточлен хармоничен хор на една екипа на еднакви, супериорна потврда на старите Латини дека “Истото на исто се радува“. Сеопшта “демократизација на бавење со политика“ која во политичко-антрополошки контекст се лепи на Лениновата максима која проповедаше “готвачки и политика“; згрозени и раскусурени од елитистички предрасуди; антагонизам кон сите оние кои се занимаваат со Културњачка прогресија, оти овие последниве, како што гласно велат десничарските јунктури: ние сме против сите буржоаски духовни болести!

Имено, драги читатели, социјалната енергија на Македонското друштво последниве пет години под капата на груевизмот е еден вид “издишана шамрела“ во која што десничарските кадри можат да станат врвни кадри – а тоа им успеа – само ако се доволно бахати и несмасни. Ваквите и сличните на нив, функцијата ја користат исклучиво за Еманирање на ништо. Културна и економска беда; коруптивни лудила кои допрва ќе се појавуваат и ќе ја испишуваат историјата; излоацијата на земјава во годините што се позади, а богами и пред нас, претставува “иконографија на подрумска фешта“ која е својствена за сите оние авторитарни држави кои егзистенцијата ја сркаат на маргините на цивилизацијата.

Моралните импликации и компликации на ваквиот Тотален Маркетинг се јасни како солза. Но, во една “повисока“ смисла, па така,  и’ овој Пропаганден тип на водење на политика е рецидив и проекција на eдна мината но, успешна тиранија. Со други зборови, земја која потпаѓа под тиранска власт, а потоа – почнува да прави русвајат по околниот свет, доаѓа време кога ќе почне да се пере од своето трауматично искуство на „тираниди“.

Имено, загребете малку подповршината и ќе видите во моментов, кога очигледно е дека им се потрошија сите политички, економски и слични “идеи од желудникот“ на таа срамота и несреќа, – што им остана? Остана симболички репер на снага на “тиранинот како симбол“. И гледајте, овдека нема ништо “антигерманско“: вака функционираат сите популистичко пропагандни системи. И вака изгледаат сите “асоцијативни системи“ на мнозинството, таков е нивниот имунитет и таква е нивната симболичка фасцинираност на Злото.  И погледајте како идеално се вклопува една мала аналогија на годините под груевизмот: Authoritarian political ideologies have a vested interest in promoting fear, a sense of the imminence of takeover by aliens and real diseases are useful material. (Вокабуларот е превземен со се цитатот од авторката, теоретичарка и активистка, Сузан Зонтаг.)

Репрезентативните примероци се повеќе од видливи  како изминативе години Груевизмот уфрлаше кадри со племенска едноставност. Нивниот авторитаризам означуваше Ендемски почеток на една разбуричкана декаденција која ја опустоши државата и не врати, сите нас, во цивилизациски регрес. Тоа е таа духовна состојба, драг комшија – кога страшното ќе се преобрати во смешно, негубејќи ништо од својата природа.

“Филозофски“ гледано, нема никаков сомнеж, oва е нус-појава на едно шлакнато време; Груевизмот  ни објасни доста работи околу приказните за “моралната одговорност на интелегенцијата“. Проблемите секогаш ќе настануваат, за целиот век и свет, кога ќе се постават ликови со питорескна фолклорност, и кои ќе започнат да проповедаат слични вредности како овие погоре; нема сомнеж – царевата голотиња се состои и од селанецот кој кога ќе дојде папарацото во неговата близина, тој веднаш  разиграно ќе почне да позира – рефлекторите ќе блескаат, екипите ќе се смешкаат едни кон други, а сета бука ќе се одвива длабоко, длабоко во се потемната и помрачна Македонска ноќ.

Дипломатот Никовски пред неколку дена ја “почести“ јавноста дека сето она што не е 99.097% “античко-македонско“ – да си оди од државата! Или во најмала рака нека “седи мирно“, оти…, оти “нашите“ се на оваа страна а оние “другите“, на другата; односно, амбасадорот Филип Рикер е од Пенсилванија, а Ерван Фуере – со неверие ќе крикне Груевистичкиот дипломат – Ирска, човече!, а потоа и ќе поентира – “имате ли претстава колку е далеку Ирска? Па тоа се цели пет часа со авион…“

Приметувате? Политичкиот критериум е јасен (а максимата “Се’ тече, се’ се менува“ на дијалектичарот  Хераклит,… – ма и’ Хераклит нека оди во мајчина!): Местото на раѓање е главниот политички критериум.

Р. Никовски е еден од советниците на власта. Никовски е советник на претседателот Иванов. И само Р. Никовски има “апсолутно право“ да одлучува што, и на кој начин ќе го советува претседателот; а оние што не се на негова линија, е таквите драг комшија ќе имаат релативно право – па дури и ако се директни Европски претставници или, Американски амбасадори! – “море, пиле,  кои се тие нам да ни кажуваат за нашето име, за нашиот идентитет, сиромаштијата, бесперспективноста, Европа, слободата, демократијата?“…

Имено, мојата мака не е кај глупостите и надразнетоста од простачкиот политички дискурс на “белос(о)ветскиот“ амбасадор – мојата мака лежи во… – како се степенува релативноста на “другиот/различниот“?  кога веќе странците ги апсолвиравме дека не се родум од Македонија, нели?

“Јас“ (наводниците ги ставам само за да не’ помисли читателот дека предничи мојот аздисан субјективитет) по некоја случајност сум родум од Битола. Во адолесцентскиот период живеев во Кичево, за пак, во некој друг (пост)адолесцентски период  да се преселам во Скопје. Во тој бувљак од “се-и сешто“ се запознав со мојата драга кој создаде/предложи/надгласа/ некаков “политички“ акт  со кој ме врати во нејзиното родно место, Кавадарци. Бидејќи се’ работи за љубов – истата ситуација би се одвивала и кога околностите би се раслоиле, да речеме и кон малезиската престолнина Куала Лумпур или Папуа Нова Гвинеја, така што муабетот ми лежи тука: Ако Груевистите џмурливо го поздравија Фуере “со-здравје да ми одиш и никогаш повеќе“, тогаш кој рече дека не  е само прашање на време кога ќе ги протераат и “оние“ кои не се “наши“, “автентични“ и во крајна линија…  па добога, и  таквите уште и говорат на еден “друг јазик“, различни се, а богами и “сомнителни“…?

Имено, ако се потрудиме да ја анализираме “релативноста“ на другиот, и ако веќе констатиравме, драг комшија, дека Р. Никовски е мнозинство-власт, и ако констатиравме дека е советник на претседателот Иванов, и ако констатиравме дека се наоѓа во некаков “центар на моќ“, тогаш повторувам: кој му даде право на Р. Никовски во мое име да протерува, да стигматизира и сатанизира релевантни политички претставници кои дефакто и дејуре тука се’ да помагаат а не’ да одмаагаат!? Па натаму се прашувам – според логиката на Р. Никовски: ако некој човек не’ е советник на претседателот Иванов, а живее на пример во Кавадараци – колку право има да се грижи за слободата, за демократијата, за името? – претпоставувам 65%? А оној кој живее во Куманово претпоставувам 89%? Оној кој живее во Прилеп претпоставувам 45%? Оној кој живее во Гевгелија претпоставувам 25%?  и се’ така до Ирска, Пенсилванија, Куала Лумпур и Нова Гвинеја? Е ако е така, бидејќи сум роден во Битола, го молам Р. Никовски да израчуна и да ми дојави како релевантен аналитичар и советник, колку неапсолутно право имам на грижа за името, идентитетот, слободата, демократијата…? И секако: ако не му е тешко на Рико – колкаво неапсолутно право имаат Ф. Рикер и колкаво неапсолутно право имаше Е. Фуере додека беше тука.  Да напоменам – не мора точно до процент да се (из)анализира бидејќи ќе одземе многу време фактот што едниот е од Пенсилванија, Америка, а другиот од Република Ирска.

Видете, една од најистакнатите банални вистини за целиот век и свет е дека луѓето најлесно можеш да ги насмееш одошто распалачеш. И наместо Груевистите, после петгодишно опустошување да се запрашаат “како“ и “зошто“ – зборчиња кои бараат и малку мозок во онаа сврха која Бог ја дава – на незаштитениот читател му се нуди (прање мозгова е повеќе од позната синтагма) параидеолошки одговор преточен во битието наречено Р. Никовски: „дајте бре ние да ги скинеме од вратот, па после ќе оди се полесно! Има да пропееме!“ Е дотаму, драг комшија оди националистичкиот ум кога сака да биде “духовит“ и “прониклив“. Не може кутриот подалеку, толку му е главата! Ќе земе да ламентира, ќе почне да анализира гео-политички консталации и на крајот само ќе произведе органски “пуфеш“ со страшно непријатен мирис.

На самиот крај, оваа несреќна фигура наречена Ристо Никовски не учи на што? Освен што не учи дека “баналноста е неуништива како пластична боца (Д. Киш)“ – не учи драг комшија дека десничарските струи задоени од Груевистичката матрица се всушност порнополитичка имагинација која не опоменува дека истата лебди во некакви сомнителни трансидеолошки и транснационални имагинации. А ова е премногу важна лекција. Предрасудите – да го повториме ова за оние кои не внимаваат до крај – немаат предрасуди, а оние кои не се “од тука“ со умот, јазикот, различноста, светогледот –  нека се борат до крај, затоа што Груевистите имаат план да завладеат со мракот како во најбизираните параидеолошки приказни од минатите времиња.

Метрополата во својата нај-бенингна форма ја сочинуваат или ја претставуваат, во најмала рака што би се рекло – неколкуте различни култури. Паланката во својата нај-бенингна форма ја означуваат „етнички чисти средини“ или, што би се рекло (види богати, па тоа ни се канонизира и’ во службениот говор?): „Нашите тука“, а друото „Јас“, бесрамно ќе рече: „тамо…, тамо од каде што си дошол, пријателче“.

Пред извесно време Банда „непознати сторители“ создадоа случај „Кале“, а со тоа докажаа една мошне интересна Културна диверзија створена во профашистичките лабаратории на сите оние десничарски групи и подгрупи, мотивирани и „осоколени“ од матицата која е на власт. Што директно а што индиректно. (О.П. Н.Ј)

Како човек кој себеси се смета за пристоен граѓанин, кој е секогаш за почитување на редот и законот (законот како врвен дух!) и како некаков „блог-јавен работник“ (што и да значи тоа, нели?), каде во прв план (кога станува збор не’ само за пишаниот збор) – испливува мојата етичка обврска да промовира Граѓански добра и врелини; па, оттука, ред е да изразам „згрозување и осудување“ за случајот „Кале“ и бандата хулигани:  „Уф бре, битанги едни! Како бре не’ ви е срам; така ли и’ по дома се тепате и мајките на ‘она место’ си ги терате?“

Ете, ја извршив својата граѓанска должност и се дистанцирав од малоумниот чин кој ќе… бла-бла-бла и кој уште еднаш ќе докаже дека… тра-ла-ла-ла-ла, а и сите оние здрави друштвени снаги би требало да … гњав-улав-убав, удав, па така – ќе рипнам неколку временски дистанци, и ќе пробам да се позанимавам со оваа приказна од еден поинаков (а)гол.

На „Калето“ бандата развиорени хулигани извршија „акцијашки“ десант, видено со свое голо око и своја „поинаква“ ментална матрица, една сосема и поинаква „културна забава“. Се тoлчеа, се шиканираа и се маваа со камења, непознавајќи си културни разлики, цели и амбиции. Со еден-два збора – си најдоа децата нова алатка за играње. Другиот (а)гол би можел да претставува тотално несвесно дејание на иста банда хулигани кои се затворени и репресирани од еден „паланечки режим“ кој по дефинција е репресивен, и со самото тоа, неможејќи да се „осознаат“, осакатени од Јавниот сервис (здравство, суд, образование итн.), неможноста за никакво  Јавно Добро, децата си земаа, што би се рекло „ножиња и камчиња во рачиња и ај да видиме чи(ј)е мајче црна вуна преде!?“

Понатаму. Паско Кузман, човекот кој ја „обогати“ нашата канонизирана уметност и човекот кој на широките народни маси – преку нашата мила ем драга ни преродба! – ни придојде како некаков татко на Градската Уметност; прастариот часовник кој овој чича, изнакитен од „подлактицата“ до „надлактицата“, ни ја објаснува чистата сомболичка вредност како еден Уметнички Бирократ и слуга на „преродбеничкото“ опустошување ја гледа и ја разбира уметноста која ја споделува со неговите комшиски „сурушлии“ и комшивски „земјаци“. Чист уметнички „акт“ кој некаде по белиот свет сигурно би добил некакви белосветски награди. Е сега, ве молам за малку концентрација, затоа што не се сомневам во вашето прашање: „А каква врска имаат часовниците на нашиот драг и ‘преродбенички’ Градски Уметник, Паско himself?“

Имено, часовниците може и да се тумачат на следниов начин: „Алооо! Хулигани! Времето проаѓа. Времињата се менуваат, вредностите се трансформираат! Не’ можете да го скамените Духот во вашиот стар облик на пасатистичка свест и малограѓанска имагинација, па само вам да ви се чини подобен и погоден!

„Калето“ не е ништо друго освен еден Репрезентативен симптом на една групација на луѓе – идеолошки „десна“ и преродбеничка! – која шири еден дух кој е перманентен и иманентен… – конфликт со „оние“ луѓе кои со својот дух и значење драстично се издвојуваат и се различни. Во ваква микро-средина нашиот Градски Уметник, и неговите свети (тројстава, богови, тотеми, цркви, попови, патерналитети и слични тракатанци) и антички (корења, фала богу!) џугур-буѓур, означуваат една парадигма која е канонизира и која влегува во јазикот,  а потоа доаѓа познатата флоскула преточена во нашата општо-позната секојдневна синтагма –  „вечениот малограѓанин“. Па така, драги мои, пробаш ли да осудиш варвари, фашисти и разни Античко- месијански уметници – ти си братко дивергент „NO.1“, отпадник за целиот век и свет. Предавници, изродбенички копилиња, педери и наркомани… Па ја ли, драга комшивке и уште подраг комшија ги преплавував Јавните Сервиси со ваквите профашистички изблици – директно од малиот мозок?

На самиот крај, нема многу да претерувам во некаков си „бунтовнички ракурс“. На ваквите лудачки проекти кои доаѓаат директно од „десните“ центри треба човек да им се спротивстави со книги. Било да е проза, било теорија; било директно да им посочиш некој автор; еве, поезијата на Буковски, или прозата на Рејмонд Карвер… или што знам, ебаго, Орхан Памук е супер автор – Нобеловец, или… абе трк на ОКНО.МК – имате тамо голема архива, имате списание Маргина кое сосема ќе ви дојде ОК како за почеток.

Ајде НЕ! – Вие десничари, вие хулигани, арамбаши и лопови, баталате се што ви реков: еве пробајте да зборувате правилно литературно Македонски, ама под еден услов! – пробајте во вашите говори да ги пронајдете и акцентирате сите словенски падежи во Македонскиот јазик (ете, нема да ви дадам овој пат нешто потешко, ко лингвистика и етимологија, да речеме)! Ова ќе ви дојде сосема добро како за промена, ја за вас срцка, а вие нас  ќе не спасите, или барем „за момент“ ќе неутрализирате некакви  нови лудилa  кои евентуално би се заканувале  директно од вашите десничарски и (про)фашистички културни миљеа и подруми.

Немојте воопшто да се сомневате во приказните дека во Македонија нема критичка сила која, за волја на вистината е веќе во зародиш, па сепак, силна и автентична- спремна да го каже своето априори „против“, а со тоа си обзнанува најпрво на себеси, а дури потоа на комшијата, роднината и сите останати – како живее  човек во држава во која дивее авторитарен и ултра-конзервативен режим, па оттука, (про)европскиот граѓанин и граѓанка, и сите останати (полу)граѓани и (полу)граѓанки, имаат прилично јасен и чесен  „инстикт“ за нешто Друго и за нешто Ново.

Ако сте неверници, што е “природен нагон“, актуелниве случувања и улични окупирања на граѓаните & граѓанките припаѓа на некоја организација или некаков Центар на Моќ – грешите! Свесен сум дека режимиските трабанти на вестта за „И Јас Сум А1“  ја доживееја како сензационално откритие дека не е само Левицата во целиот случај, туку  постојат луѓе – „види богати“, ќе се воскликне со неверие Пастировиот поданик, – постојат луѓе, повторувам (колку и да ви изгледа тоа трауматично и дигестивно)!, кои се одлучни, а тоа е и појдовна точка на секое дејствување,  да обзнанат спремност да се борат за своите права во еден репресивен и ултра-конзервативен режим.

Груевски, нели, и сите негови пулени кои се – јессс!, за преродба! – пронајдоа! – а богами се знае и со кои методи – “ендокриминални пореметувања“, и излегувајќи на А1, констатираа како некои луѓе  се склони на криминал (?). Останатите медиуми мрско се смееја, заедно со нивните колеги, што е исто така едно “природно право“ на една земја во која како константа лежи некаков „сом“ кој продуцира “вечен“ дилентантизам или некаква (пост)адолесценција. „Дојди, дојди да видиш како им го збибери Грујчо?“, занесено, навијачки и дигестивно ќе изјави патриотот од било која „проминенција“. И оттука јасно ми е зошто констатнто ги цитирам двете мои нај-омилени реплики: „Ииииииииии-Хааа! и „Zed’s dead, baby, zed’s dead…“ Погодувате, првата е на Ал Паќино а втората на Брус Вилис!?

Имено, во “сјбермедиумскиот“ простор, има две струи кои се инфицирани од владеењето на Груевски. И најголемите лаици кои се занимаваат со „Современи политички теории“ знаат дека власта е таа која го обликува општеството (општество на „подели па владеј“, така се ствара поимот и ликот за името „општеството“, според неоконформистичката теорија на Карл Шмит) каде едните се слободно мислечки и безрезерво се за интеграција кон Европска Македонија, а другите се поддржани од автокартискиот и ултра-конзервативниот режим на чело со Груевски; исто така не е никаква ненормала кога “приметувате“ патологии низ Сајбер Просторот и сфаќате, овие релативно млади луѓе како се задоени со “brainwashing-традиција“ –  како да имаат сериозна потреба од капсула, како онаа кога Морфиус, во филмот Матрикс, му ја дава на Нео: “You take the blue pill, the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill, you stay in Wonderland, and I show you how deep the rabbit hole goes.“

Имено, ВМРО-ДПМНЕ ја втурна државава во дневно политички гадости на вообичаениот “македонски начин“, и со тоа покажа колку може да го сожвакаме Цивилизацискиот регрес, нешто што го видовме во ерата на Милошевиќ. Во оваа сеопшта збрка на поими, вредности и тумачења сосема е природно левицата да се вклучи во радиклни потези, напуштајќи го собранието. Нема потреба повеќе да се дебатира во собранието и само да се разгоруваат ионака сомнителните страсти на масата, оние истите кои до пред само неколку години му дадоа апсолутна власт на овој режим. Неверојтано е како сите тие режимски гласноговорници во Сајбер Просторот говорат дека целата таа опозиција – да ми простите! – и сите тие кои се скриени “под-капата“ на сите-оние-кои-се-за-промена-и-предвремени-избори, да ми простите повторно, тоа го зборуваат Режимските Трабанти: „сите се ‘трескаат’ меѓусебно како зајаци, и тоа машко-со машко; женско со женско; па ти утре, ебате, гласај за тоа: Господе боже!“, повторнo ќе воскликне патриотот.

Нивната глупост не’ лежи во нивниот простаклук и во нивното череречење низ нивните „треш“ теливизиски програми – нивната глупост лежи во нивната Политичка глупавост, национална несвесност а, и тука ќе ве молам за малку внимание: ужасно се свесни кога треба “класно“ да профитираат, а притоа правејќи “се слепи“ дека токму  тие се луѓето кои ќе ги променат  институциите како би можела  Македонија  да стане конечно “правна држава“, Европска држава и редот и закон и поредок ќе биде за сите исти…

Ако не сме иронични, тогаш зошто власта има потреба од ваквата дефамација (човек на човек): колку има педери и кои се тие; колку има лезбијки и кои се тие; и останати (про)европски луѓе  кои “чекорат“ низ опозицијата, и сите останати кои сакаат-да-го-кутнат-овој-режим? И оттука се’ доаѓа до “импозантниот дискурс“ на “усмрдување на Јавниот простор“ кој дополнително ќе предизвика повлекување и аутизам кај останатото население, население од кое во огромен процент ќе зависи иднината на оваа држава!

Неестетската нус-појава која се нарекува “Јавен живот“ се претвори во епохална клоака, а позади жолтите-смрдливи-Десни медиуми, верувајте,  и во иднина ќе останат нивните испрдоци: фрустрациите и дигестивните лудила на водителите и новинарите кои дирекно пред микрофон ќе ги изждригнуваат своите нереализирани соништа.

Доколку некој се прашува “каков е тој реализиран десничарски трабант на власта кој знае, а тоа го интерпретира како врвен државен и национален интерес – кој со кого се ‘прпела’ и ‘чија е мајка курва’?“, ќе му одговорам – “zed’s dead, baby, zed’s dead!“…

Нема писмо, откако не сме се виделе (повеќе од четири години), а да не ме изненади со неговата “пишана“ луцидност. Незнам колку пати го имам прочитано во овие неколку денови – миљарда? – малку е Но ајде да ја смирам импресијата, и да видиме како другарот ја објаснува сомболичката содржина на она што го гледа и живее, во New York.

Zdravo Nenadco!

Prostevaj, me nemase nekoe vreme….Navalile nastani ko’ lugje
vkladilnica vo petok sabajle.
Sakase da ti pisam za fenomenite po New York. Da pocnam odma so toa
deka i samiot toj, New York, e 1 golem  fenomen. Nejse…
Individualno, ili ako sakas poretko, preku slucaj na proektirana svest
od avtoriteti ili razni subkulturi, sekoj ovaa kalakurnica si ja
dozivuva razlicito. Nie si go sakame, tolku mnogu si go mrzime zaradi
stresot sto go krkame, ama vo imenitel stoi edno i isto-ne mozeme bez
nego. Najubavoto i najodvratnoto mesto za ziveenje vo galaxijava nasa
Mlecen Pat. Dodeka ti go pisuvam ova, vo metro sedam pored lugje sto
pola se kopaat vnos, a pola odat na Wall Street i verovatno vecerva ke
sklucat dogovori od pola milion $. New York, samo edno mesto e takvo
niz svetot. Uglavnom druze, se zivee za momentot…mora da se odgovori
na sekoja opcija! Istaknat avangarden umetnik od lokalnovo podnebje,
David Wojnarovitz (i gej i Evrein), ima receno:
“Smile the flowers while you can”.
Se trudam da celo vreme ostanam ekstaticen. Najcesto mi uspeva.
Drugoto e prasanje na teorija…. A nitu sum gej nitu Evrein.
Najubavoto cuvstvo za Big Apple lezi vo faktot deka od kade i da si,
mislis deka si pripagjas tuka. Kategorijata “stranec” ne mu pripagja
nikomu, ne veruvam deka i postoi.
Eve sto pomalku ili povekje bi izdvoil okolu fenomenite prisutni ovde:

•Do neodamna, baba od 95 godini vozese kola po Long Island. Se vika
Theresa i sakase da me usvoi. Problem-postar sum od 18 godini
(zakasnivme otprilika 13). Koga treba da odam i da zemam nesto za
rucek, mi veli sekogas-”Get me skotch on rocks young man!” Gi pravi
najubavite meatballs cepnati so covecka raka. Maki imase sostojba na
Nirvana koga proba.
• Pred nekoe vreme se vozam vo metro. Ne mi e jasno zasto site gledaat
okolu mene; bozem imam aura kako Sv. Gjorgji, samo lamjata mi fali. Se
vrtam po mala pauza, i taka mrtov zdroben, gledam deka tipot do mene,
panker od Brooklyn, imase 300 tetovazi i isto tolku usnici, na ramo si
cuva glusec (ne hrcak, hamster), prav pacov so opaska od pola metro.
Mu zbori kako na covek….Posle 2-3 stanici, go pokri so kosata.
Izlegov taka zbunet od metro na ulica, na 3rd Ave/51st Street а togas
go postavuvaa setot za snimanje od Sex and the City 2. Mr. Big jadese
hot-dog na pauza.
• Drugar moj ima rodnina sto sakase da kupi kucence malo za decata.
Ovde pojke vodat racun za kucinja i macki nego lugje, tuku ajde.
Nervozen mi vika deka ne mu odobrile da go kupi kuceto posto koga bile
na interview so nego, kuceto ne gi zasakalo i nemalo pozitiven feeling
okolu idnite gazdi. Na 4 bloka od kajsto ziveam ima veterinar i
psiholog za zivotni. Pred izvesno vreme ti pisav deka edna kokoska od
nase poteklo zede par denovi slobodni zaradi stres. Razlog-mackata í
se omacila vo dnevna predvreme.
•Proletoska, rabotev vo firma za standardizacija na teniska pro
oprema. Se javi Andre Agassi od Vegas i ni naraca 10 novi reketi posto
e prijatel na mojot togasen gazda. Ne mozev da veruvam koga go cuv na
telefon. Posle 2 min od koga zatvorivme slusalka, mi prati Tale poraka
od nekoj drugar negov, zapieni bea.
• Cekav nekade red za nesto, vo nekoja kancelarija. Sedna devojka
nasproti, napisa poraka na Iphone, stavi slusalki na usi i pocna da
plete. Da, kako Ruza pokojna ili baba mi moja. Pletese corap, plavi.
Vo zgrada od 25 milioni dolari, na Manhattan.

Se blizat praznici, pocnaa…
Nevidena koncentracija na kapital, idei..intelekt. New York.
Komentar, ako e potreben, ti ostavm tebe drugar.

Se nadevam deka si mi dobro, deka so Mika naogjate smisla vo ona sto go pravite.

Pozdrav od mene i ovaa sredicna kvecerina,

Pecika

Читајќи го извештајот од Брисел – Македонија напредува споро, но сигурно (?) – мојот нос почнува да „вибрира“, драги пријатели. “Патриотите“, по обичај, тврди на уши и меки на умот, ништо немаат разбрано. Но како што е редот, одиме по ред.

Има една песна на Рамбо Амадеус која прилично “суштински“  ја објаснува ситуацијата “на овие простори“ а оттука сензибилитетот на песната  излегува од „клоаката на стравот и приказната за диктаторите“. Знаете дека има пракса: Швајцарците се преокупирани со старите автомобили – кој има најстар и нај-одржан-автомобил тој е најголема фаца; Англичаните разговараат претежно за романите на Ч. Дикенс, времето и чајот;  а ние, и сличните на нас форми на живот, најомилените теми кои длабоко и ревносно ги обработуваме се за диктаторите и за тираните во нивните разни форми и облици на духот.

Гледајќи ги (и слушајќи ги) изјавите на вицепремиерот Наумоски, се гледа (а богами и слуша): момчето успеало во животот – позади неговиот грб се наоѓа самиот crem-dela-crem на Европската престолнина. Но што е тука бизарното? Бизарното е во духот, драги мои – Европскиот извештај може да се тумачи на многу начини, секогаш кога се’ сака да се побегне од вистинитоста и искреноста, тогаш по-дифолт се има тумачење, и тоа блентаво. Нема да зборувам ниту за реформите во судството, нити за реформите во здравството, реформите во образованието (потребен е нов систем, ако знае “патриотот“ што е тоа), ами ќе зборувам за тоа како човекот “на овие простори“ треба да излезе од “војниот систем“.

“Војниот систем“ како лаксативно  разрешување на Гордиевиот чвор – без напрегање, без чкрипење со забите, мрштење, негодување… туку само како една искрена емоција, а таа е: има проблем, па тогаш секој еден граѓанин,  било да е во политички или граѓански ангажман ќе може (ќе мора?)  да допринесе во решавањето на друштвените проблеми – а ако сакаме да бидеме ужасно иронични, што секако нам тоа не ни оди во прилог (верујте, немаме време за иронија!), сите ние  пасионирано посакуваме да излеземе од кризата.

Сакам да кажам дека “Војниот систем“ позади десничарските фаланги, кои денес се репродуцираат во разни облици на “Политички систем“, многу ретко се пишувало и многу ретко се објаснувала неговата аналогија, освен мрмлањето, тра-ла-лај-кање по кафани или (недај боже во coffe-книжарници) во фризерајски салони и сл., а веројатно им е испод честа и на разните “мислители-по-општа-пракса“ да се занимаваат со оваа проблематика.

Прашањето не е реторичко:  кои се корените на вакви воени “брокули“ кои се задоени со фанатизам во (под)свесното на паланката?

Само за момент, што и не ми е воопшто пријатно: за човек кој сака да гледа во иднината, ќе се вратиме во 80-тите и ќе го пронајдеме коренот. “Треба војската да влезе и да ја растури сета таа криминална банда и конечно да воведе ред и дисциплина“, оштро и со мрсен брк ќе крикне “војното лице“.

Во денешна и реална Македонија се воспоставува хушкање и клеветење кое е тајно; тоа е некоја бочна “политичка доктрина“; во ваквата “политичка операција“  се бара само човек кој е замрсен (духовно) и кој има константен  немир во желудникот – “кутар и жален ‘патриот’“ – седејќи  сам со своето жално caffe-макијато ќе дослушнува некакви воени реминeсценции “на лажното“. Хушкачот никогаш ниту може да разбере, ниту може да начуе што “другиот“ зборува – неговиот блентав и тажен поглед ја објаснува сета неавтентичност, лажност, некореспонденција со “нашата“ банална реалност и никако не ќе може да ја надмине таа масовна илузија на едно минато време…

Оваа воочлива присутност за “воено решение“ беше синдром на србите во почетокот на 90-тите, со доаѓањето на Милошевиќ на власт –  “сите-ние-сме армија“ – односно,  да се изразам малку “поп“ – индоктринација на  brainwashing традицијата.

Оттука и толкава “радост во широките народни маси“ по нашиот “белосветски“ пастир. Владата, која без разлика што Европската комисија ни даде таква сериозна забелешка за нашите Европски и Евроатлански интеграции, во самата своја суштина (доктрина) е власт која докажа-покажа дека е потполно безначајна, политички нефункционална во својата “бит“, што во еден поширок контекст се’ однесува како некаков  „генерал во пензија“. Таквата структура на изолираност ќе му овозможни на самиот режим да се одметне од себеси, а со тоа ќе допринесе, “самиот на себе“  секојдневно да  блуе  низ јавниот простор како сите се против нас (Европа, светот и пошироко) и инцидентно ќе шири памфлети по “патриотските“ медиуми за некаква “спасувачка“ флота која и мисли добро на народот.

Овој режим – “живи били па видели“ – и нејзините манекени на отуѓената моќ, имаат сосема поинакви правила на игра за воспоставување на демократските принципи и “цивилните“ правила на игра – значи “манекените“ ќе се рушат “самите во себе“. Поточно: Режимот ќе пропадне во самиот режим. Зошто? Затоа што нивниот проблем е многу подлабок и покомплексен оттколку  (пуко)то дебатирање дека сме во некаков зародиш на тоталитаризам, авторитаризам или пак дека владее колективна “автодеструкција на народот“(кога духовното веќе  е девастирано).

Европо, Чао! Имаме ние “попаметни“ работи, ќе продаваме греалици во Моноспитово.

Има разни филмови во америчката продукција кои ни ги објаснуваат ситуациите и мотивите на „малите големи луѓе“. Овој пат ќе зборуваме за „обичниот поединец“ кој се најде во необична и опасна ситуација. Човекот се вика Жарко Трајаноски.

Има неброени фрази кои систематски се повторуваат – еве една која ми „улегна“: филмот е „поголем од животот“; но понекогаш се’ случува стварноста да биде поспектакуларна и повозбудлива од било кој филм; па така, овие денови пукна големата брука односно – како „Јавните виртуелни трабанти“ на власта ја сфаќаат  Слободата на говорот и како со неистомислениците се пресметуваат.

Во епицентарот на случувањата е Жарко Трајаноски и приватната тужба во која Миленко Неделкоски бара отштета од 50. 000 евра за нарушување на угледот и честа; а душевната болка не е вкалкулирана; таа е на продажба; ја гледаме секоја петок на Канал 5, заедно со „просветителскиот“ Лејт-Најт-Шоу.

Жарко Трајаноски е мојот херој! Затоа што јавно и јасно обелоденува она што многу луѓе го мислат а не се осмелуваат да го кажат; Жарко Трајаноски сака да ни каже дека на крајот на краиштата постојат некои човечки врелини кои се над блентавиот и доследен фах- идиотизам на почитување на законите  разбран како некаков „дежурен изговор“: „Не зборувај, ќе те осудат, тоа е говор на омраза!; „Молчи, трај! И други се обидоа ама сето за џабе!“; „Немој да се правиш паметен, темнината сите нас ќе не проголта!“…

… Молчете и мирно работете ја својата работа и со прстетето во устата гледајте како светот заедно со Економската криза се распаѓа…

Жарко Трајаноски го послуша Кантовиот категорички императив – а Миленко Неделковски и неговите „локни“, тврдам – никад чуо!

А со тоа, се’  нешто ми зборува во главата или каде и да е веќе: Жарковиот порив  ја објаснува перцепцијата измеѓу борбата на Доброто и Злото. Немам никаков сомнеж дека Жарко може да се погледне во огледало без гадење, и да ја разоткрие целокупната беда на тоа  власто-држаничко-медиумско- мега- лицемерие, таа масовна и брутална лаж над која сите ние, секојдневно бдееме.

Другите можеа да се прават луди, ама тој не.

Затоа неговата „субверзивна акција“ е величенствена провала на човештината, премногу човештина во најмонструзните лажги и најодвратните „патриотски“ блументи кои се черечат по „Јавниот простор“.

Жарко Трајаноски (сам-против-системот) во вратоломна „командос“ акција против одвратните манипулации; неговиот дух го направи достоинствен репрезент на вистинските граѓански вредности. Жарко е Антологија на граѓанската храброст.

И сето она што Жарко го направи е исполнување на елемнтарната граѓанска должност и задоволување на разумниот „етички порив“ – оној кој вели дека лажењето и лоповлукот можат да се трпат само до одредена мера; а кога лажовите и лоповите ќе станат безобразни, на толеранцијата и доѓа крајот.

И лоповлукот од гигантски димензии може да пројде неказнето, ама само до одредена точка во која ќе почне наоколу да дели идиотски- морални лекции.

Е тука, драги мои, на таа кривина, ќе го сочека некој „друг“ Жарко, верувам во тоа!

П.С. : Жарко Трајаноски се решил да не оди „мал под sвездите“. И  што и да се случи со него, тој храбар човек е веќе спасен.