JOVANOVIC.blog.mk

Падна жртва-турист, во колепката на Македонската “цивилизација“ – Охрид, градот познат на-долго-и-на-широко по својата културолошка-цивилизациска суштина. Ваквата суштина влијае погубно по здравјето на нашата “народна“ туристичка душа.

Ајде по ред, колку да констатираме неколку работи: Кој е „крвниот“ непријател на (В)е-(М)е-(Р)е-т(О)? –граѓанското друштво и либерализмот. Ако ова го апсолвиравме, тогаш логичкото прашање следи: кој е „крвниот“ Пријател на (В)е-(М)е-(Р)е-т(О)? – “светото четворство“: клерикалците, традицијата, патријархатот (со се патернот!) и како главниот коњ за трка го користат мртвиот колективен дух:

Седат две баби, и едната и вели на другата:
„Шо прајш Мен-којце“, а оваа како од „пушка“:
„Шо-да-прајш, -шо-ќе-прајш“.

А сега да појасниме малку “теориски“ за да не рече „Гра(ѓ)жданското“ око дека “нашиот-познат-блогер“ се расфрлува со смешни флоскули.

Во Западна и Средна Европа  Државното Уредување монархија веќе не’ постои; земјите кои не’ минуваа  низ брутални и крвави Буржоаски револуции, институцијата монархија “опстана“ до толку,  што,  ете, не е со декрет забранета но, Монархијата одосно – “републиката“ “почина“ (умре де!) во време кога се создаде капитализмот, уште во раниот 19 век., и од тогаш постои како “сенка“ која е тотално имагинарна, како некаков музеј во природна големина.

Бидејќи политичката и финансиската моќ се’ дифузни (мрдаат лево-десно), земјите како Холандија, Шведска или Норвешка се’ републики кои во суштина не’ се монархии (како што е примерот со Северна Кореја, која е “закамуфлирана“ монархија во која синот го наследува таткото на својот апсолутистички престол).

Е сега, што би можело ова во “пракса“ да значи: фин дечко со “монархистички“ нагласок влегува во кафеана, и види чудо: тројца ќелави “скин-хедси“ (што да не и “патриоти“?) разврзани околу вратовите  со златни ланци,  малтретираат три лепршави бринети.

“Монархистот“ (насетуавте и Ројализам? Па нели тетка му ја запосли; па овој стрина му ја „втера“? Овој швалерката? Овој кошијата?…) седнува на шанкот, нарачува дупла кока-кола и почнува да го мириса теренот…

Низ целата кафеана ечи, на долго и на широко нашата “позната“ туристичка понуда: петнаесет пијачки плаќаш, а ако газдата е туристички “намргоден“, шестнаесетата е -гратис.

И како што бива во една ужасно неуспешна транзициска земја – момчињата возможно е да се имаат “збуано“ (“реалистично“ нагаѓам!) поради некаква “цица-маца“ со нападно деколте према напред. И како што е ред (ах! пуста желба за ред!?), момчињата со полни чаши, во провинциска атмосфера, ќе почнат да си ги “мерат“ (а праксата покажала стотици примери), па така, возможно е да се дојде до “интернационална“ жртва.

Од ваквото бизарно убиство мислам дека разбирам што сакаше да каже Агата Кристи во романот “Ten Little Niggers“ – наизглед обичен кримиќ но во самата суштина тоа е длабок филозофски роман кој го поставува клучното прашање на „Односот на правдата и законот“.

Ја слушнав изјавата на ожалостениот брат Ненад, сочувствувавм со неговата болка, а ако Агата Кристи пишуваше, сега е на ред полицијата и правдата! Ред е, ако сфаќаме што значи тоа – ред е  да се казни, а богами и наплати!

Неверојатно за мене беше тоа што после 8 години (a стварно немавме доволно пари за на море), поради некои добри околности  (или да ги наречам „космички“)  успеав(ме)  да отидеме  на море. Не-трауматизираниот environment едноставно го тера човека да се сврти кон себеси, да размисли за својата мајка, за својата жена, за родителите, роднините  и пријателите… за тоа бре што го има, и да го осознае „нештото“ што константно му бега (додека е на “својата” географска територија), додека е во својот дом, на работното место или во кафеана со своите пријатели.

Има нешто во воздухот што те тера да мислиш, знаете, некакво чувство на воодушевување, некакво чувство на слобода; чувство  за кое знаеш дека не си повеќе во стариот „затвор“ и дека пред тебе ќе се појавуваат нови пространства и луѓе за кои целото време додека патуваш (до зацртаната дестинација) проектираш слики.

Но пред да почнам да пишувам за она што сакав да пишувам, да се потсетиме на „славниот“ цитат на Рашид Амиру: Во својата суштина туризмот, како потрага по смисла, со друштвени разоноди кои ги фаворизира,  сликите кои ги генерира, е механизам за прогресивно спознавање, кое е кодирано и не е трауматизирано од надворешноста и промената.

Ете не, стигнавме. Не сместија во соба која имаше огромна тераса со поглед на некаква безвезна улица, во далечината се гледаше морето. И туристичката агенција проктира слики, таа дури е  и’ повеќе свесна за ризиците кое ги носи патувањето. Свесна е дека групата која се вози во автобусот ќе метаморфозира во жива заедница која за неколку минути ќе отиде на плажа, ќе почне да си комуницира меѓу себе и ќе проба да се одлучи за некаква колективна игра во вода – „бикини распаљотки“? Откако жената отиде со групата јас се одлучив за малку поинаква туристичка дестинација: го вклучив решото за да сварам кафе и се испружив на king size креветот.

„Ете сум, на море сум“, си велам во себеси. Почнав да се  sверам во плафонот а ер-кондишнот почнува да капе и да фучи. Жив сум, здрав сум, добар сум, слобеден сум… но нешто ми фали. Ја отворив торбата и прво нешто што направив – ги извадив моите шорцеви Чикаго Булс, ја откопчав црната „педерка“ и ги извадив моите „Реј-Бан“  наочари кои ги купив на Зелено пазарче. Го испив кафето, фрустрирачки испушив две цигари, се облеков и пред да излезам од собата, на мала прошетка низ Грчкиот полустров, се погледнав во огледалото: лицето ми изгледаше тажно и смушено, ама сеедно, излегов да се проветрам и да пробам дали ќе ги задоволам моите „симпатикус-инстикти“; помислував дека доволно е да се пешачи и набљудува и дека страста ќе дојде сама од себе; дека ќе дојде предизвикот или што и да е. Со вакво размислување како погоре, прашање е дали јас воопшто барав предизвик?

Знаете, додека сте „дома“ немате голема можност за размислување. Работите секогаш се одвиваат како по некакви шеми и шаблони, и тука најчесто суштините  ви киднуваат а сетилата како да се огрубени и млитави. Имам безмалку 32 години; кошарката која ја играв страсно и жолчно како да изгуби секаков допир со мене; тој човек веќе не постои. Нозете ми се атрофирани а имам и стомаче како некаков смешен бирократ. Но што јас воопшто размислувам? Дали јас се трудам со тоа што дојдов на одмор дека ќе можам да си ги средам елементите на мојот живот?

Деновите изминуваа исто: кафе, пешкири, влечкање до плажа, сонцобрани, Сан-фактор креми, „неподнослива досада на лежењето“ – да ги изразам метафорите, мe разбирате?… и се така додека не почне кожата да ти црвени или црни; ако е црвена почнуваш панично да се мачкаш се’ со цел да дојдеш до идеалниот тен во кој ќе можеш „домашните“ да ги фасцинираш со бојата а богами и дестинацијата.

Кога „љубовниот“ живот ќе заврши, животот добива нешто повеќе конвенционален и присилен набој. Никој не спори дека не се одржува човечката форма, вообичаеното однесување: „здраво, како си”, ма знаете за што зборувам – нешто како структура? А таа структура ви вели дека се’ е во ред, дека работите се нормални и човечни, но не е така – срцето е празно, другари! Ме разбирате, нели? Сакам да ви кажам дека осознав и дека многу работи осознавам, знам да ги начекам скриените патологии, историските дивергенти и сл., но прашањето кое морам да си го поставам е следно: А, ако не сум ја сфатил љубовта, што ќе ми е ако сум го сфатил останатото?

Кога си на едно место, кога си „сам“ на  летување, имаш можност да го осознаеш светот во кој ги изминуваш останатите 355 денови. Сфаќате? -  тоа е моментот кога си сам измеѓу  четири sида: убаво е човек да остане засекогаш дете, ме разбирате? – да има силна личност, да биде голема личност и никогаш да не престане да ги бара прашањата. Само прашања, ништо повеќе. Како најголемиот мислител, Скорат. Секогаш кога тој поставувал загонетки луѓето се прашувале: „Што мислеше Сократ со она?“; „А, што сега, пак, Скорат мислеше со ова?“…

Последната вечер од мојот одмор, лежев на мојот king size кревет и како некакво резиме почнав повторно да набројувам работи, присетувајќи се на човекот кој 14 год.  играше кошарка и човекот кој сега е  смушен и потиштен, без разлика на влажниот морски воздух, залечениот гастритис и’ синусите, и без разлика на  новиот исончан темен тен:

- Ја запознав омразата, презирот, пропаѓањето и разни други работи; дури запознав и кратки мигови на љубов. Ништо не ќе преживее од мене, а и не заслужувам ништо да преживее; јас сум просечна фигура, во секој поглед, ме разбирате?

Ние, Македонците не’ веруваме во многу работи; нихилисти сме, неверници, без разлика што државата ја водат луѓе кои го пропагираат бога  а во него не’ веруваат; ние сме луѓе кои многу работи забораваме; туѓите лудила ни се повеќе драги за опсервирање одошто сопстевните. Сигурен сум дека кога ќе се вратам дома, повтoрно ќе има бркотници и подвали; како се’ да е некако на мртва плоча на која се испишуваат имињата на разни луѓе кое не ги знаеме, ама сепак ги читаме. Така нека биде и ова мое писание, кое е лично и интимно и кое ќе биде некаково штиклирано квадраче на смртта далеку од родната колепка, од нашата  Македонија.

Но не се потресувам. Можеби овој блог ќе биде мој, но тоа незначи дека во овој момент, кога го пишувам овој пост, некое “дете“ од спротива не отвара нов блог со нови содржини и тематики, свежи, проникливи и (не)конвенционални. А мене? Мене ќе ме заборават. Ќе ме заборават брзо, како што и јас ќе го заборавам ова сегашно мое патување. За некое време, секако.

Ќе пробам да „се ослободам“ и да видам како и со колку набој ВМРО-ДПМНЕ влезе во традицијата и како од неа веќе четири години произведува „братство по ‘крв’.“ Нема потреба да ве потсетувам дека (пара)идeолошки член на партијата му се обраќа на друг (пара)идеолошки член со „Кајси брате?“ (брат по крв или брат по партија – погледнете ги (пара)десничарските блогови!). Апсурдот е ту(к)а:  сето  она што во норамалниот свет не се јаде, кај нас се срка на кила и на ангро.

Мојот  пријател  Д.  живее во Данска. Се видовме во Скопје пред три месеци, пиевме пиво, јадевме пица и се смеевме без некоја посебна причина. Колку време не сме се виделе? – Девет години.

Заsвони телефонот а ја како прав „мобилен фанатик“ кој новите технолошки помагала ги лепи до својот задник (рингтонот е константно на профилот „silent“), повикот го приметив после 3 missed call.  Да напоменам дека Д.  е мојот „обожавател“ (така се запознавме) уште од времето кога ги бранев (шутирав) боите (кошевите) на КК Работнички (не толку, и не толку многу) далечната 98 година.

Д.  веќе 10 години живее добро, весело, човечки и бериќетно во Данска, заедно со нејзиниот сопруг, децата, кучето кое трча вамо-тамо низ дворот на семејната куќа која во  средината има и огромен базен.  Д. за 10 години постигна, што би се рекло – „normal family еnvironment“.

Од  друга страна, јас како човек кој доаѓа од „овдешната“ и сегашна инкарнација, односно човек кој пријателите како Д.  си ги објаснува (не толку, и не толку многу) како еден  сентимент од едно минато време, сето зачинето со фотографии  и  „комшивски“ и „пријателски“ довикувања:

„Незнам дали си слушнал –  Д.  се’ омажи, се среди и се било како што треба, со сите тертипи и салтанати?“ крикна гласот која се јавува како некаков вид на виртуелна  дојава од една до друга комшивска „буква“.

Најчесто ваквите гласини во самата суштина се крик по едно минато (лично?) пријателство на луѓе кои сега самозадоволувачки ги пласираат „од-човек-до-човек“. И  ваквите  недоречени „виртуелни гласини“  се во постојан самоодговор:

„Дали Д.  oд Данска се промени, дали е истата, или е како нас, семакедонски патриота?“

Гледајте,  со Д. се спријателивме поради некаков „афинитет“ кој постоеше и  беше едноставен,  и во крајна мера индивидуален,  во тоа време. Немаше никакви  колективистички посредници: вера, национализам, партија или сл. Не. Единствениот критериум во тоа пријателство беше „афинитетот кон кошарката“…

Има  луѓе, без разлика колку време се немаш  видено, возможно е да си седите со сати и денови, и „ништо да не правите“, уживајќи во животот како што тој во суштина треба да е.  Ваквите „животинчиња“ како Д.  се викаат вистински пријатели!

Значи Д.,  мојот весел и драг пријател, не е никаква колективистичка измислица.

Д.  е мојот „афинитет.“

Д.  е  се она што не е некаков  роднина по мајка или татко;  Д. не е никаква роднинска врска која би имала влијание да те полни со некакви традиционалистички глупости, простаклуци и зачмаени џмурливости.

Д. не е ниту љубовна врска која  80% е фрустирачка и хистерична (авторе, јебала те статистика!).

Д., драги мои, е сродна душа, возвишена работа, која не може да се опише.

Д. е  човек кој ти помага да не станеш неoписиво глуп  и банален.

Д. е  мојот прав и вистински пријател.

Тука завршува расказот и продлжува „реалистичната“ приказна на оваа држава на чело со Груевистичкиот режим кој на секаков можен начин се труди, заедно со неговите „деца“, да ја турне секоја прогресивна и напредна  „граѓа“ во колективитет, а со самото тоа, природно е, да се влезе во очаен и одвратен национализам кој, зачинет со традиционалистички блументирања, ќе се распрсне сам од себе. Ќе се распрсне затоа што не вреди ниту пет пари и затоа што во крајна линија, без разлика дали си бил патриот, знаменосец, „брат по крв“ и слични трици, ќе мора да се договориме, порано или подоцна, како ќе живееме едните со другите.

Но да не ви вадам сентенци од Современи Политички теории, да напоменам дека мојата примарна идеjа беше „За Пријателството!“

Бидејќи живеам и во внатрешноста и во централизираната „надворешност“ (се е тоа жива и мртва провинција!), испаѓа најнормално кога си меѓу обичните луѓе, да не речам -„простите“. Тие секогаш и на многу „прост“ и едноставен начин си знаат и си умеат како да ги зачуваат своите пријатели. Нивната памет не дозволува нивните пријателства, било тукашните или „странските“, да си ги упропастуваат, затоа што тамо некои типчиња од режимот им пуштаат некакви флаширани и бајати (пара)политички пораки.

Замислете, ова ќе звучи и малку дрско и препотентно (што ј имам саглам видено од ваквите типци, или дрипци?): ми се појавуваат Режимските Интелектуалци (ТВ и online) задоени  со  марксистичко-болшевичка совест и ми пласираат некакви смешни флоскули кои во крајна линија прават само поделби и немаат никаква свест за тоа што значи Национален Интерес на Македонија. „Интелектуалните“ пораки на Груевистичкиот режим трасираат пораки кои имаат Племенска едноставност на секојдневниот живот;  eстрадни звездици и селски филозофи ми го развлекуваат својот мозок по весници и новини и ми го објаснуваат своето „сомнително ниво“ на некаква Државничка иднина.

Знаете што – ова е сиромашна и утепана држава. И не би сакал да ја завлекувам приказната кога професорката на Филолошкиот факултет, Јасна Котеска обзнани, чинам во „Глобус“ (цитат е парафраза или слободен превод) –  светот нема појма која е нашата Македонска литература на чело со некој наш,  „МарселПрустoвски“ автор. Значи колку и да ви паѓа тешко, ќе мора да се договориме каде ќе одиме и што ќе правиме, затоа што Груевистичките интелектуалци: професори, писатели, новинари и ноторните „марксистички“ мислители по општа пракса и сето останато што се слика по простачките телевизии и фрла некакви смешни лопати –  п(л)ука!, драги другарчиња, се п(л)ука секојденовно! Се п(л)ука затоа што нема на што да се држиме, затоа што се е ирационално и флаширано.

Ќе се издишеме  како што се издишува  ебената „Струмка“ и „Пелистерката“…

Колку пати се изнаслушавме од овие белосветски идиоти дека едниот е „фашиста“,  „преданик“, „фундаменталист“, „Грчки платеник“…?

И сите овие, или ваквите, имаат потреба на другите да им упикуваат прст – секогаш кон другите, никогаш кон себе! – и секако: пораки фрчат од град во град, од село до село, од поединец до поединец.

Со Д. за ова не разговаравме. За среќа не сме познати личности. Ние сме слободни. Можеме да правиме што сакаме затоа што сме нормални. Се акавме по Скопје, јадевме пица и пиевме пиво, се смеевме без некоја битна причина. Наредниот ден ја испратив на автобус, мафтајќи. Не бевме замрзнати во нашите души.

Добога, ние не сме канибали! Ние сме слободни луѓе.

Повеќе од две недели ме мачи една тема која е прилично непријатна и која претставува еден вид симболичка смрт за секој обичен човек во оваа обична и брилијантно опустошена држава, каде мракот и безперспективноста владеат на ист начин како што нечиј комшија „перспективно“ и мрачно,  рани, расте, одгледува и – „коли јагниња“.

Кој спомна: „колиш јагне, мислиш на ‘човек’?“

Но, за момент да ја оставиме мрачната секојдневна и банална симболика и да видиме за што станува зборот.

Имено, Никола Гелевски “Колја“, во Основниот суд Скопје 1, судијката „таа-и таа“, тотално небитна и кутра жена, по наредба на новинарското  пискарало чичо Латас, човек кој е  попознат како „дон“ низ скопските блазирани „информативни“ шемаџилници – го осуди најголемиот новинарски ерудит кој воопшто се појавил во оваа тажна и опустошена држава.

„Сомнителниот текст“ сите го знаете но, мене тука нешто друго ми тежи отколку онаа сувопарна казна која изнесува колку-што-изнесува.

Поракта/пресудата  на “Колја“,  која човекот ја образложи на трибината на ГЕМ во Гостивар, и текстот кој беше објавен на сајтот okno.mk со наслов „Каков газда – такви шапшали“,  всушност мене ми претставува „смрт“ (во метафорична или ако сакате симболична смисла) на секој еден човек пред кого постоела брилијантна кариера на писател, научник, кошаркар…, и слични благордни 21вековни професии; и тоа ќе се случеше само  кога  не  би живеел (граѓанинот, на него се мисли) во држава преполна со закани, самоубиства, разни лудила (како на индивидулано така и на колективно), и „реалистични“ флипнувања – одлепувања (како што знае и самиот автор на “сомнителниот текст“ да каже).

Значи да потсетам што беше суштината на текстот: „текстот објавен на 31 Март 2009 беше осврт на фамозното тепање на студентите на скопскиот плоштад и осуда на неконтролираниот говор на омраза кои тие денови го произведуваа режимските гласноговроници: чичо Латас, ЈадиБурек, Бичиклиски и други. (завршен цитат превземено од „Глобус“).

Кај е цаката?  Нема цака. Се е јасно како ден.

Погоре напишаното  нема да му биде јасно само на Баналниот Ум. Нему треба полека да му објасниш, на некои дури и да им нацрташ дека јас овде ништо не „политизирам“ околу Скандалозната пресуда која ја блокира и на некој начин сатанизира Слободата на Говорот, една од најглавните принципи „за слободата“ од која е зачинета и создадена Европската над-национална и супер држава во историјата на целото човештво – Европа!- драга кошивке!

Но тоа нашиот „патриотски“ и анахрон-провинциски мозок не сака да го разбере, и затоа ние веќе скоро 5 (пет!) години самозадоволувачки и садомазохистички уживаме во туѓите болки и неуспеси. И наместо да се послуша и размисли за тоа што зборува и пишува Никола Гелевски сите овие години, како еден од најголемите либерални и Политички мислители, се’ јавуваат властодржавничките пискарала и медиумски трабанти и почнуваат да удираат по либералната „граѓа“; се ќе направат само за да се седи во зачмаеност и неуспех на оваа одвратно-неуспешна-тарнзициска-држава.

А кога ќе падне ноќта над Македонија  ќе се наслушнат „гребењата“ и „пискотниците“ на луѓето кои ги живеат своите (пост)животи во Срцето на темнината – со едното око отворено, чекајќи  на нешто што ќе им ги скрати маките. А оние „единствените“ ќе земат и ќе се прејадат со „пресни“ јагниња, и по некое време ќе почнат и да стенкаат…

Вжештеното срце на темнината ќе продолжи да се шири како црна дупка, аздисана сите да не проголта, и да обзнани неотповиклива победа на смртта, како што е и ред, во една мрачна и тажна транзициска земја.

Знаете што – во мојот мобилен нема порно клипови. „Како побогу нема… а Северина?“  ми  подвикна  еден познаник кој седеше на спротивната маса. Не дека му замерам или нешто, ама на тоа лудило кајшто  никна „никулецот“ на новата латентна порно култура, едноставно не и се покорив. Не дека нешто се трудев или слично, едноствно не’. А мислам дека и на моите хормони им е сосем добро – нема потреба  Балзак да го спомнувам во овој контекст.

Но ајде да не се правиме мутави:  во сегашнава 2010 година-година на „либерални“ и „просветителски“ кафанско-профани кругови, врвното рафинирано дебатирање се’ состои од „плампањето“ на Северина или „плампањето“ на некакви голобради тресокулковци  и тресокулки  (боже ме опрости!), и ако е тоа критериум на паланечката цивилизација (или имагинација), тогаш, ќе ве замолам, вие кои го читате ова, авторот  го утнал и светот и векот.

Како да ви кажам а да не ме фати помалку срам – ете, не издржувам, ќе кажам, појако е од мене: јас сум вљубен во социологијата и антропологијата; филозофски лаик сум; ги сакам моите херои Томас Ман и Чехов… (алал на интересите драга комшивке!) ; ако сакам да седнам и да размислам – не седнувам – размислувам; ако сакам нешто да научам, земам и читам. А порно клипчињата, „никулецот“ на домашната малограѓанска навика „намерачена“  на латентниот „проевропски“ свет, е тоа  им го оставам на некои „други“ или, некои „наши“ – додека останатата поштена интелегенција се занимава со „патриотски“ блументирања.

Aко ваквите типци, или дрипци, на среде профано-кафански „интелектуален“ муабет им почнеш колоквијално за рок и џез, во нивниот поглед  јасно се гледа злата крв која ги сврби поткожно.

Гледајте: сите ние сме злобни, имаме во себеси некој идеолошки или светонадзорни супстанци, но, овие се полоши од сето на светов. Малиот, сталинистичко-ленинистички цензор, се јавува: „тоа не е музика, тоа е музика за снобови, клошари и буржуи“, ќе крикне занесено и ќе почне да фучи како Нилски коњ, „патриотот!“.

Незнам дали приметувате, било да се работи за микро или макро светонадзор – порно индустријата во самата суштина е една од најголемите а, како куриозитет, и една од нај не’ ризичните бизниси. И ова сосема добро му одговара на побудаленото либидо на издишаниот мозок. Ќе видите дека таквата култура ствара цензура за длабоки тонови, а стимулира леворако Музичко Леснење (ма знаете веќе што) – нема потреба уште и да ви ја спомнувам, ама се знаете, бре!: „Ајде спушти се доле!? „…ајде, ајде спушти се доле!?“ „…ајде, ајде, ајдеее спушти се доле!?“ клипчето  на Слаткаристика кое е’ „превртен“ на youtube (зборот „превртено“ е порно метафора!)  преку триста илјади пати (бројчано).

Сфаќам дека целава приказна со порно клипчињата па и порно индустријата во целост не е воопшто интересна (освен за издишаниот мозок), и морам да констатирам (Ах! А што би друго драга комшивке!) дека ние се наоѓаме во еден гротескно-бизарен Политички контекст, а се тоа се случува во реална  2010-та Македонија, така што само љубителите на жарнот се способни а богами и спремни да седнат на дебелата фотеља и удобно да се навалат,  а некои и да се „ослободат“.

Во продложение ви го претставувам Европскиот Граѓанин за целиот век и свет. Слаткаристика, дечкото кој развива светонадзор единствено за „Патриотскиот Македонец“. Ова, драги мои, е врвен антрополошки „коловоѓа“ кој е сензибилизиран од „естетскиот“ секс со  обдарени (дупе)трескави  певаљки. И затоа не чекајте, седнете и наслонете се во фотеља и слободно, ослободете се’.

A ти  брате,  да ти го ебам  животот – „што те клело се те фтасало“, наполни го  плеерот, рокни  го „My Buddy Moouse“ и бришка на Тиквешко, зошто  новава Патриотска „порнографска“ култура во 2010 година се прави пред самопослуга,  со пивото во рака, а мувите зујат ли зујат околу главата на занесените „Музички (политички!) перформери.“

Има случаеви во кои некои луѓе се’ родум од Битола и поради некакви (сплет на)околности се преселиле во Кичево; во  тешката пубертетска агонија (боже ме опрости!) и во потрага по свoите „соништа“, овие „некои“ тркнале и до Скопје… оттука тркнале и до Сплит и Нови Сад, па така,  благодарение на Мрачните Прогресивни Сили, тркнале и до Полска, Романија…

Најсреќниот од овие „неколкумина“ тркнал и до Холандија а,  „мутавиот“ (јебала те антрпологија!) – и тука веќе станува проблематично – сконтал дека возможно е,  во овие земји  да има и’ некаков Европски прогрес и… и тука, како што веќе напоменав – станува проблематично,  драга комшивке!

Нашите роднини,  Бугарите, Словенците, Чесите, Пољаците и Романците се во Европа. Кај роднините од Холандија има одамна и’ caffé shop, така што кај нив веќе одамна чекорат империјлистичките навики.  E каква врска  има ова со нас? Никаква, освен дека доаѓа лето и дека е Економска рецесија –  рикна детето од трето оделение!

Во Европа – како што јавуваат Светските Новински Агенции, во тамошните хотели и ресторани нема да има (џмур)ести лица, поточно – забранети се! Првиот критериум за кој се фаќаат Големите Империјалистички Сили – работникот на интервјуто мора да биде насмевнат-љубезен, и тоа е најголемиот критериум за тоа дали ќе биде примен на работа или не. Незнам дали се разбираме но, угостителите воведуваат задолжителен западњачки и човечки пријатен однос кон оние луѓе од чии пари зависат. Кој нема да се однесува по зададениот протокол ќе плати казна која мислам дека кај нас изнесува некои две или три плати. И  замислете, сето ова се прави во денешно, реално време (?).

На прв момент ми доаѓа помислата – мамицата ваша, капитализмот ќе не сроза, страшните вампирски империјалистички раце ја продаваат душата на човекот како тој да е никој и ништо. Како не им е срам, па тоа не се луѓе, тоа се животињи империјалистички!

Но, во длабочината на овој трговски систем на овие таканаречени „Империјалистички вампири“ се крие голема и суштинска битност . Ваквиот туризам земјата ќе ја однесе во значаен просперитет и структурно ќе ја промени. Е сега, како што напоменав и на почетокот,  возможно би било тука да  се појават некакви проблеми, драга комшивке!

Неколкуте луѓе кои се родиле во Битола, па поради некакви надворешни околности на „адолесценција“  живееле  во Кичево, за  младоста  да ја „потрошат“ во Скопје,  на ваквите луѓе невозможно им е, метафорички пишувам, да ги заборават сите детско-младалачки трауми кои ги поминале по разните Дуќанчиња и Гранапчиња со дејците на пазарот: бркати и брадати жени, опиени од трговијата на „прогресот“, мрзоволно и со стрелачки поглед ќе прашаат: „Што па ти, сега лебати, сакаш?“

Или пак, со „мрсомудачките“ мажишта кои косата ја чешлаат едносмерно и корнат на кромид и лук; е ваквите мажишта можат да го преплашат муштеријата и да му ја ослабнат крвта во вените, а тоа што ништо нема да те услужат, тоа и не е тема на разговор. А пак тоа дека со ококорени очи и испалезен јазик се облазнуваат по усните  и верглаат некакви „идиоми“ кој никој жив (а богами ни мртов) не може да ги разбере, тоа пак, воопшто не е тема на разговор.

И тука доаѓаме до онаа битност. Тоа е таа примитивна средина не само на нашиот, туку на било кој народ кој не ги „игра“  западните цивилизациски норми. Може  да појдете и во Холандија, може да појдете и во Романија или Словенија, Чешка, Бугарија…, може да појдете каде сакате во Европа, поделеноста на Истокот и Западот или, она што се нарекува Западна Цивилизациска Култура е – како оштар нож за било кој Источен крај, предел и земја. Како и да ја вртиш приказната сфаќаш – драга комшивке! –  луѓето на Запад живеат многу послободно и многу по-просперитетно, а Џмурлестиот Источен пазар на трудот нема да донесе ништо битно за да се наполни желудникот а богами и буџетот на било кој џмурлест мрсомудоња.

Дури и Бугарите подлегнаа на правилата на Новиот Светски Империјалистички Поредок; жените ќе ги бричат своите бркови, бради и ноженца; момчињата-мажотраци,  ќе пијат кампари и бучкуруш коктели, а невечер ќе користат дезедоранси и слични керифеки, танки цигари и слични федерфуфни.

А каде сме ние во целава приказна? Ние сме изгубени и во времето и во просторот. За нас не важат никакви правила. „Добриот дивјак“ во нас чучи и секојдневно се сврби и чешка од некомотното граѓанско одело.

Тука – драга комшивке! – тука, кајшто “селото” e светонадзорен а не географски факт, тука сум!